450 OVER LIMIETVERHOUDINGEN IN MENDELSCHE POPULATIES. 
we eerst bedenken dat het aandeel der homozygoten in de pan- 
(S+2R2+(S+2T2 
mixieformule van één genotypisch verschil is: MSHRHTP 

Hierin moeten we stellen S=R=[T, dit wordt dus À. Stellen wij 
dit in de formule van HEUKELS dan blijkt deze waarde slechts in 
een bepaalde limietverhouding op te gaan. 
Na oo generaties is toch het 0/) homozygoten in de populatie 
A+B 
met één HI le en dit wordt 1/5, wanneer 2A +2B = 
A+2B, 
A-+2B, m.a.w. wanneer A = O. Deze populatie is dan verder 
invariant. 
Het is interessant om voor een populatie met één verschil de 
gevolgen van allo- en geitonogamie na te gaan wanneer deze in 
verschillende verhoudingen voorkomen. Stellen we dit in tabel- 
vorm samen. 
A+B A+B A )* 
IE — A +2B )2(A + B) voor A, B en x variabel 
| eel 

y = 



Xi, 



x = 2, x =4|...x= 00 


| 15 
1 MU. 
Alt: Ei 
NEED: VE A 




A OPA ANS PATES 
VS 3 13 30 1750 II Tales 



[92 19 140 Ÿ 14007 120001 9° 7 

elf 96, | 002 | 00000 LES 
V9] Y 160 Y 1600 16000). 7 8 


2.11}, 7 99/2200 |E 0000 re 
= 2 13180 9 18007 18000 YT 9 
| 
| 
| |, ol om | 2 
| 
| 








A ie 
VE eae 

< 
Il 
oi 






De resultaten zijn grafisch voorgesteld op Fig. III. 
Op het achterste vlak loopt de homozygotenlijn identiek met de 
„autogamiecurve”. In tegenstelling met de autogamiecurve heeft 
iedere populatie hier hare bijzondere limiet. De lijn Y Z stelt de 
