452 OVER LIMIETVERHOUDINGEN IN MENDELSCHE POPULATIES. 



A = 5|B = ONK=I) Yx-o = 1,—|(K = 2) rel Ken = 
A =ABieil) 83 160,22) » =0, 66 
A= 3|B= 2 „ =0,71 , =0,54 , =0, 44 
A=2|B=3 Re , =042| » =0, 30 
AZB 4 055 32 „eu, 20 
A OLpie)5 0:50 ay 0,25 i Ay tees 





Deze tabel heeft het voordeel dat men in de practijk tusschen- 
liggende °/9 onmiddellijk door interpolatie kan vinden en omge- 
keerd een gevonden °/) theoretisch kan interpreteeren. Ook voor 
K > 3 kan men gemakkelijk de bijbehoorende curven vinden als men 
bedenkt, dat voor A = 5 B=0 de y waarde steeds 1 blijft en voor 
1 
A=0, B =5, Y= x lo ; | 
B.v. Bij À = 2 vinden we voor B = 250, Y = plm. 0,65. 
AD PAS An 2B) 
(A 1-28 134.4: 4B) 
9+2 4 11 
= DR = 
9+4 5 13 

We stellen nu in formule overeenkomstig 

4 
hiermede A = 3, B — 1 en krijgen 5 De 
44 
65 
zienlijk. 
2 
isviets minder dan 3° Interpolatie bekortte hier den weg aan- 
Stellen wij x = « dan zal natuurlijk de limiet voor A=5 B=0 
(d. w. z. autogamie) | moeten zijn; m.a. w. de homozygoten zullen 
op den duur de heele populatie innemen. Dat dit langzaam gaat 
heeft ons Fig. 2, voorste vlak, verduidelijkt. Is hier echter B=5, 
A=0 dan krijgen we voor limiet Y = m voor k=, dit wordt 
0; een resultaat dat ons geen bevreemding hoeft te baren omdat 
het aantal homozygoten in een panmictische populatie met haar 
enorm aantal mogelijke combinaties geheel in het niet zal zinken. 
Het is opvallend dat ook de formules van HEUKELS voorgesteld 
f(x } 
kunnen worden door À 1—2B  ofi.h.a y = A2f@ HB. 
S5. Beschouwen we nu een populatie met één genotypisch verschil, _ 
waarin niet een natuurlijke-, doch een selectieve paringswijze optreedt. 
WENTWORTH & REMICK geven formules voor drie gevallen van 
selectieve paring, die allen leiden tot verdwijnen van bepaalde indi- 
viduengroepen. | 
