460 BOEKBESPREKING. 
Bovi, W. T. 1918. The. location of the physiological effect 
of radiation within the cell (ibidem p. 250). 
Bovie, W. T. 1918. The physiological action of radiation 
(ibidem p. 271). 
De evenwichtsverschuiving, welke het protoplasma onder invloed 
van electromagnetische golven ondergaat, is ten eerste afhankelijk 
van het absorptievermogen der levende stof voor stralen van 
bepaalde golflengte en ten tweede van de bijzondere, individueel 
verschillende gevoeligheid van het protoplasma voor die stralen. 
Hoezeer deze beide factoren het beeld beheerschen, dat men na 
bestraling van eencellige organismen aanschouwt, is weer onlangs in 
bovenvermeld vijftal opstellen aangetoond. 
Bij bestraling met ultraviolet licht (A = 2,800 Angströmische eenhe- 
den) ziet men bij Paramaecium een sterk verminderde deelings- 
frequentie, welke bij korte bestraling door vermeerderde deeling 
kan worden gevolgd. Cijfers voor den bestralingsduur zijn wegens 
de individueele verschillen niet aan te geven, doch wel blijkt, dat 
eerst bij 13 maal langere bestraling dan die, welke een remming 
der kerndeeling veroorzaakt, ook het celplasma cytolytische veran- 
deringen gaat vertoonen. Stralen van zeer uiteenloopende golflengte 
zijn dikwijls in staat overeenkomstige pathologische afwijkingen in 
het protoplasma te geven; men denke aan de werking van ultra- 
violet licht, van radium- en Röntgenstralen. Gebruikt men echter 
golven met verschillend penetratievermogen, dan is het met de wer- 
king zeer verschillend gesteld. Zoo konden Bovir en HUGHES aan- 
toonen, dat stralen zoo weinig uiteenloopend in golflengte als de 
bovengenoemde ultraviolette en de z.g. „Schumann-stralen” (ultra- 
violet licht door een fluoriet plaatje gepasseerd; A = 1,600 Ang- 
strömische eenheden) bij Paramaecium een zeer verschillend effect 
hebben. Terwijl de eerstgenoemde stralen de kerndeeling remmen 
en eerst bij veel langer bestraling ook het organisme te gronde 
richten, ziet men, dat de Schumann-stralen de kern onaangetast laten, 
daarentegen zeer snel vacuolisatie en coagulatie van het celplasma 
veroorzaken. Ook bij de amoebe is dit verschijnsel hoogst opmer- 
kelijk: ze staakt onmiddellijk haar beweging, trekt de pseudopodia 
in, waar de stralen het lichaam treffen, terwijl het onaangetaste deel 
zich somtijds met de kern vrijmaakt en afzonderlijk wegkruipt. 
