BOEKBESPREKING. 463 
Ze zijn zoo verschillend in kleur als in aard en in manier van eten. 
De meeste zijn vegetariërs, maar sommige niet. Ik heb grijze beren, 
schapen en geiten en kariboes zien bespringen, en ik heb grijze 
beren met dezelfde dieren op één helling zien grazen zonder dat 
ze er naar omkeken. 
Ik denk zoo, dat de meeste natuurkundigen er op uittrekken en 
vertrouwd raken met één grijzen beer, en dan gaan ze aan ’t be- 
schrijven, alle grijze beren naar dien éénen.” 
De hand op het hart, systematici, worden inderdaad de „typen” 
der Linnésche soorten niet veelal op die wijze opgesteld ? 
LoTsy. 
DARBISHIRE, A. D., 1917. An Introduction to a Biology (Lon- 
don-New York. CassELL and Co. 1917). 
In de kracht van zijn leven is DARBISHIRE als slachtoffer van den 
oorlog gevallen. De uitgave van zijn nagelaten, verspreid, veelal 
fragmentarisch werk heeft meer beteekenis dan een eenvoudige daad 
van piéteit. Een frissche levensadem gaat van dien onvolledigen 
arbeid uit, welke reeds voldoende is den te vroeg ontslapene te doen 
betreuren als een der opbouwers der moderne genetica. Het doet 
hiertoe niets terzake of zijn onvoltooide „Introduction to a Biology” 
in sterke mate den invloed van BERGSON’s philosofie verraadt, want 
door elke bladzijde heen schemert tevens de kritische en oorspron- 
kelijke geest van den schrijver zelf. 
Evenals degeneticusR. PEARL behoort DARBISHIRE tot de biologen, die 
— aanvankelijk trouwe aanhangers der biometrische school — zich later 
van deze hebben losgemaakt. De opvoeding volgens GALTON’s en 
PEARSON’S systeem, dat men uit zuiver biologisch oogpunt vaak ge- 
neigd is kritiekloos te noemen, schijnt juist bij deze beide jonge onder- 
zoekers de prikkel te zijn geweest tot streng kritische beoordeeling 
van de werkmethoden der genetici. DARBISHIRE is hierbij in zooverre 
meer kind van zijn tijd dan PEARL, dat zijn beschouwingen phi- 
losofischer zijn en meer onmiddellijk gericht op het verstaan van 
algemeene levensvraagstukken. In de „Inleiding eener Biologie” 
wordt de werkmethode gelaakt, welke verzuimt de verhouding van 
den mensch tot de uitkomst van het wetenschappelijk onderzoek 
