


























476 BOEKBESPREKING. 
BLaauw trok uit zijn kruisingen van tamme krielkipjes met G. 
Sonnerati het resultaat, dat deze bastaarden onderling on vrucht- 
baar waren. 
KooïMan bericht nu over resultaten door den Heer HOUWINK 
te Meppel verkregen. Diens uitgangsmateriaal was: 
1—1 Gallus bankiva (geimporteerd uit Indië.) 
1—1 Gallus Sonnerati (W. J. M. DE Bas, ’s Gravenhage.) 
1—0 Gallus Sonnerati (F. E. BLAAUW, ’s Graveland.) 
1—0 Gallus furcatus (W. J. M. pe Bas, ’s Gravenhage.) 
De resultaten der kruisingen waren: Zie tabel pag. 477. 
Uit de tabel blijkt, dat de vruchtbaarheid van wilde hoender- 
linneonten onderling en met tamme krielkippen en van bastaarden 
van wilde linneonten met tamme krielkippen boven verwachtind 
groot is. 
Voor den bastaard bankiva-Sonnerati is dit in ruime mate aan- 
getoond — van de kruising bankiva-furcatus, bleef helaas slechts 
één haan in leven, die echter vruchtbaar bleek te zijn met bankiva 
en met patrijskriel. a 
Het bronshoen, dat gehouden wordt voor een spontanen bastaard 
van een furcatus-haan met een kamponskip, is vruchtbaar met de 
zilver patrijskriel. Verder zie men de tabel. 
De Auteur besluit: 
„Aan de algeheele vruchtbaarheid al dezer dieren onderling kon 
bij het aantal gecontroleerde gevallen haast niet getwijfeld worden; 
de feiten bewijzen, dat functioneerbare gameten gevormd worden, 
zoodat men vrij stellig nakomelingschap verwachten kan, wanneer 
de dieren neiging hebben met elkaar te paren.” 
„De feiten, die hier gegeven worden zijn trouwens, zonder op 
verdere mogelijkheden of waarschijnlijkheden acht te geven, belang- 
rijk genoeg. Ze bewijzen, dat levenskrachtige dieren ontstaan zijn, 
waaraan meer dan één Linné'sche soort een erfelijk deel heef, 
geschonken; ze bewijzen tevens, dat deze dieren functioneerende 
gameten vormen. Wat uit deze vruchtbare bastaarden zal resul- 
teeren, zullen voortgezette proeven moeten leeren. Zeker verwachten 
wij constante vormen er uit te fokken en daarmee opnieuw te 
bewijzen, dat het niet absurd is aan te nemen, dat aan een nieuwe 
soort meer dan één Linné’sche soort ten grondslag ligt, hoezeer 
ook uiterst velen Lamarckistisch, Darwinistisch of mutationistisch 
