BOEKBESPREKING. __ 481 
den lezer in korte, maar heldere trekken weergeeft. De proeven 
van WINOGRADSKY over nitrificeerende en zwavelbacteriën, van NA- 
THANSON, MOLISCH, BEYERINCK duiden aan, dat er een aantal orga- 
nismen zijn, die van uitsluitend minerale stoffen suiker (eiwit en 
vet) maken. Hieraan worden de enzymonderzoekingen en theorieën 
van een groot aantal geleerden vastgeknoopt, en tenslotte de op vat- 
tingen over de eeuwigheid van het leven van ARRHENIUS en anderen. 
Dan gaat de schrijver over tot de chemische grondslagen van genus 
en species. Hier treden zijn eigen en GODLEWSKI'S onderzoekingen 
over zeeëgeleieren reeds op den voorgrond, verder de bloedserum- 
onderzoekingen van UHLENHUTH en vele anderen. Ook van al deze 
beschouwingen is de slotsom, dat de „grovere” erfelijkheid (die 
van geslachten en gedeeltelijk van soorten) haar grondslag vindt in 
de constitutie van de proteïnen in de protoplasten der eicellen, en 
dat de mendelsche erfelijkheid berust op andere chemische stoffen, 
die zoowel door eikern als spermakern, en gedragen door de chro- 
mosomen, worden overgebracht. 
Doorgaande met de behandeling van de levensverschijnselen, 
brengt LOEB vervolgens het bewijsmateriaal, dat de specificiteit bij 
bevruchting veelal kan worden verklaard als een oppervlakte-eigen- 
schap van eicellen en spermatozoën, die dikwijls vervangen of 
beïnvloed kan worden door chemische reagentia. De gecompliceerde 
kwesties van zelfsteriliteit worden hieraan vastgeknoopt, en dit alles 
bereidt den lezer nu voor op de kunstmatige parthenogenesis, het 
gebied bij uitnemendheid van den schrijver. 
De verschillende invloeden, die op de vormbepaling van het 
organisme inwerken, kunnen ook veelal in proeven nagebootst 
worden. Uitdrukkelijk wijst LOEB er op, dat het ei niet als onge- 
differentieerd mag worden beschouwd, doch dat het een, zij het 
ook zeer eenvoudige, structuur heeft, zoodat in den regel reeds in het 
onbevruchte ei het materiaal voor de latere weefselgroepen onder- 
scheiden kan worden. Deze ,stratificatie” van het ei wordt weer 
in verband gebracht met de oriëntatie van de eicel ten opzichte 
van de wand van het ovarium, en vindt zijn uiterste verklaring in 
de aanwezigheid van waterachtige en met water onmengbare stoffen. 
De proeven van Roux, O. SCHULTZE en MORGAN met kikkereieren 
werpen op deze theorieën een helder licht. 
Een uitvoerig en belangrijk hoofdstuk is gewijd aan het probleem 
Genetica. à 31 
