484 BOEKBESPREKING. 
Lotsy, J.P3 1918. Mutatie of kruising, de oorzaak der evolutie ? 
(Ned. tijdschr. voor Geneeskunde 1918, tweede helft n° 17.) 
De schrijver, die m.i. terecht, kruising als de groote oorzaak der 
evolutie beschouwt, heeft zich in den laatsten tijd voorstellingen 
gevormd over de stoffelijke dragers der erfelijke eigenschappen, 
welke voornamelijk in „Genetica” zijn uiteengezet. De pangenen 
zijn daarbij geïdentificeerd met de chromosomen en — al kan ik 
daarin niet medegaan — het is duidelijk, dat op grond dezer hypothese 
mutatie in den zin van De Vries: d. i. spontaan verliezen of winnen 
van een pangeen (wat toch meestal bij constant chromosomenaantal 
zou plaats grijpen) onmogelijk is. 
In dit artikel wordt de vraag besproken, hoe de erfelijke elementen 
van een organisme in staat kunnen zijn samen te werken tot het 
doen ontstaan van een bepaalden vorm. 
Ter inleiding en als basis wordt nu besproken hoe in het leven- 
looze door de onderzoekers op dit gebied de meening wordt aan- 
gehangen, dat alles vasten vorm heeft, dat amorphe stof niet bestaat, 
dat zelfs atomen en moleculen op een zeer bepaalde wijze zijn 
opgebouwd uit positief geladen kernen en negatief geladen elec- 
tronen. Bovendien is in verschillende gevallen aangetoond, dat in 
bepaalde lichamen de onderdeelen zeer regelmatig zijn gerangschikt. 
Zoo werd aangetoond, door interferentiefiguren verkregen door 
bestraling met Röntgenstralen, dat in de vloeistof benzol de mole- 
culen gerangschikt zijn tot lagen van op elkaar gestapelde schijven 
en ook, dat in kristallen, de moleculen in evenwijdige vlakken zijn 
neergelegd. De vorm’ der koolstofatomen, welke van ’t Hoff op 
theoretischen grondslag als tetraëdrisch aannam, bleek in overeen- 
stemming met de interferentiefiguren verkregen door bestraling van 
diamant. De vormgevende kracht in de levenlooze natuur is dus 
de vorm der atomen, vorm het resultaat van kristallisatie sensu amplo. 
Ook voor kolloïden is door Von WEIMARN kristallijne structuur 
aangenomen en dit werd aangetoond voor suspensoide metaalzouten. 
Dit brengt de gedachte zeer nabij dat ook in het levende proto- 
plasma de vormgevende kracht slechts te zoeken is in den vorm 
der stoffen, die het samenstellen en deze gedachte is zeer vruchtbaar 
voor een eerste inzicht in het samenwerken der elementen welke 
het organisme opbouwen. Het is nog geen verklaring, het is een 
