486 BOEKBESPREKING. 
tusschen verschijnselen van gynandromorhieph, ermaphroditisme, 
parthenogenesis en geslacht; vruchtbaarheid bij inteelt en vrije 
paring en bijzondere gevallen van sexueele processeu, ziedaar de 
zeer rijke inhoud van het boek heel kort vermeld. Dat MORGAN 
aanhanger is van de Amerikaaansche school van „geslachtschro- 
mosomen” behoeft ons waarlijk niet te verwonderen; daarnaast 
echter weet hij de experimenteele kant van het vraagstuk eveneens 
zeer goed tot zijn recht te doen komen. 
Maar tòch ben ik, hoe gaarne ik het boek en zijn inhoud ook 
wil bewonderen, nog niet zoo overtuigd van de juistheid dier hetero- 
chromosomen-opvatting als de zoölogen tegenwoordig schijnen te 
zijn; de kwestie is bij planten toch vermoedelijk veel ingewikkelder, 
en vermoedelijk van veel meer physiologische natuur, dan het langs 
morphologischen weg constateerbare bezit van een chromosoom 
meer of minder. De gegevens van botanischen kant zijn nog héél 
spaarzaam en nog allerminst vaststaand; waar MORGAN bijv. (p. 
215—216) verwijst naar CORRENS onderzoekingen omtrent de zelf- 
onbevruchtbaarheid van Cardanine pratensis, daar ware een aan- 
wijzing van de tegen diens gevolgtrekking te maken gegronde be- 
zwaren toch wel gewenscht. We staan te dien opzichte in het 
plantenrijk voor grooter moeilijkheden dan bij dieren; want dat uit- 
wendige omstandigheden bij dieren niet, bij planten wèl van invloed 
zijn op het optreden van mannelijke en vrouwelijke voortplantings- 
organen, is m.i. niet te ontkennen. Dat beperkt de beteekenis van 
MORGANs boek natuurlijk eenigszins, maar het is een noodzakelijk 
gevolg van onze eigen laksheid; het geslachtsprobleem is door 
zoölogen veel energieker aangevat, dan door botanici en toch moét 
ook bij planten de oorzaak van geslachtsdifferentiatie gevonden 
worden. 
SIRKS. 

MORGAN, T. H., A. H. Sturrevant, H. J. Murrer, C. B. 
BRiDGES, 1915. The Mechanism of Mendelian Heredity. (New 
York, H. Hott and Co., 1915. 262 pp., 64 fig.). 
LA 
Dit boek is even overtuigend geschreven als de Mutatie-theorie 
van DE VRIES en laat bij den lezer denzelfden indruk na, als de 
mutatie-theorie: dat klopt alles zóó mooi, dat het wel waar moet zijn. 
