BOEKBESPREKING. 487 
Juist daarom sta ik er sceptisch tegenover; het probleem van 
het leven is zóó ontzettend gecompliceerd en wij weten nog zoo 
uiterst weinig van erfelijkheid en evolutie, dat het mij uitermate 
onwaarschijnlijk voorkomt, dat wij reeds zóó ver in dit probreem 
kunnen doordringen als de auteurs doen, die niet alleen weten 
aan te geven, welke genen in bepaalde chromosomen liggen, maar 
zelfs een platte grond van de rangschikking der genen in ieder 
chromosoom ontwerpen. Even geniaal uitgewerkt als de mutatie- 
theorie, maar even of althans weinig minder, feitelijk zwak dan 
deze door den volkomen hypothetischen aard der aangenomen genen. 
Ook hier zijn — evenals bij de mutatie-theorie — de gevonden 
feiten het belangrijkst. Even als DE VRIES is MORGAN een uitstekend 
experimentator en zoo als bij DE Vries’ werk de gevonden feiten 
juist zijn gebleken, zoo zal dit zonder twijfel ook bij MORGAN'S 
werk het geval blijken te zijn. 
Het belangrijkste resultaat door MORGAN en zijn medewerkers 
verkregen is zonder twijfel dit: 4 
De verschillende kenmerken der organismen worden niet — 
zooals MENDEL meende — onafhankelijk van elkaar vererfd, maar 
zijn in bepaalde groepen met elkaar verbonden en wel in evenveel 
groepen als er chromosomen in de kernen der haplonten zijn. 
Hieruit volgt, dat het zeer waarschijnlijk is, dat de chromosomen 
de onderzochte kenmerken veroorzaken en dat de verdeeling der 
kenmerken der ‘ouders over de kleinkinderen een gevolg van de 
verdeeling der chromosomen over de gameten der kinderen is. 
Dat is een zeer belangrijke conclusie, die men lang vóór MORGAN 
voor waarschijnlijk heeft gehouden, maar die hij experimenteel, 
zoo al niet bewezen, dan toch zeer waarschijnlijk heeft gemaakt. 
Hoe supérieur deze verklaring der groepsgewijze vererving — 
meestal koppeling genoemd — aan de vroegere is, blijkt het beste 
als wij haar met die van BATESON vergelijken. 
MORGAN behoeft ter verklaring der koppeling geen andere ver- 
onderstelling te maken, dan dat de gekoppelde kenmerken door 
hetzelfde chromosoom veroorzaakt worden en dat de splitsing bij 
de reductie-deeling geschiedt. 
BATESON daarentegen moet aannemen — tegen alle cytologische 
ervaring in — dat de splitsing vóór de reductiedeeling plaats grijpt. 
Een eenvoudig geval zal dit duidelijk maken. Gesteld er bestaat 
