496 BOEKBESPREKING. 
ZIEGLER, H. E, 1918. Die Vererbungslehre in der Biologie 
und in der Soziologie. (Jena, G. Fischer, 1918. 480 pp. 114 
fig. 8 pl.) 
Als tiende deel, waarmee het groote werk „Natur und Staat” 
afgesloten wordt, biedt ZIEGLER ons hier een tweede uitgave van 
ziin reeds sedert lang uitverkochte boekje „Die Vererbungslehre 
in der Biologie.” Van een dun boekje van 74 pagina’s is het een 
uitvoerig werk van 480 geworden, wat natuurlijk, voor een groot 
deel te danken is aan de uitbreiding tot de sociologische erfelijk- 
heidsproblemen, maar wat ook het gevolg is van een uitvoeriger 
bespreking der biologische erfelijkheidsvragen. ZIEGLER is voor 
alles cytoloog en stelt dan ook de chromosomen-theorie voorop; 
alle cytologische processen, welke de bevruchting voorafgaan en 
daarmee samenhangen worden door hem uitvoerig uiteengezet; dan 
volgt de bastaardeeringsleer, de diverse variabiliteitstheorieën, ook 
weer gedeeltelijk in het licht der chromosomentheorie, erfelijkheid 
bij den mensch, de natuurlijke en de sociale ongelijkheid der 
menschen, oorsprong van familie en staat, en het parlementaire stelsel. 
Over het algemeen is er tegen ZIEGLERS wijze van behandeling 
der biologische erfelijkheidsproblemen weinig in te brengen; hij is 
leerling van WEISMANN en van diens geest is het boek dan ook 
doortrokken: het is kritisch en zuiver en ongetwijfeld zal het naast 
de overige leerboeken der erfelijkheidsleer, die grootendeels de 
experimenteele kant sterk op den voorgrond plaatsen; als cytologisch 
werk zijn plaats krijgen en behouden. Maar ik vind het jammer, 
dat ZIEGLER zijn boek ook op de sociologische vraagpunten heeft 
gericht, want al geeft de biologische erfelijkheidsleer een grondslag 
voor de behandeling van sociologische problemen, toch geloof ik 
niet, dat ZIEGLER er in geslaagd is, hier de juiste fundamenten te 
kiezen. Zijn standpunt dat de menschheid uit biologisch ongelijk- 
waardige individuen bestaat en dat niet alle menschen in lichamelijk 
en geestelijk opzicht hetzelfde complex van erfelijke eigenschappen 
bezitten, is zeker juist, maar de daarop gebouwde, sterk anti-soci- 
aal-democratisch en conservatief getinte politieke beschouwingen 
zou ik niet willen behandeld zien als de eenige gevolgtrekking uit 
deze grondstelling (en misschien zou ZIEGLER ze nu wel niet meer 
publiceeren?) Maar dat doet aan de waarde van het boek alsleer- 
boek niets af; uit biologisch oogpunt is het m. i. wel aan te bevelen. 
SIRKS. 
