LOTSY, CUCURBITA-STRIJD VRAGEN. San 
De eenige mogelijke conclusie is dus, dat sommige mijner vormen 
wèl in staat zijn zonder bestuiving vruchten te vormen m, a. Ww. 
parthenocarp zijn, maar dat geen enkele van deze in staat is zonder 
bestuiving zaad te vormen; zij zijn dus noch apogaam, noch parthe- 
nogenetisch. Natuurlijk is daarmede niet gezegd, dat er geen andere 
pompoenvormen bestaan, die wèl parthenogenetisch zijn, maar waar 
parthenogenesis bij hoogere planten ten eenenmale onbekend is, 
is dit toch zeer onwaarschijnlijk Vast staat in ieder geval, dat de 
HAGEDOORNS het bestaan van parthenogenese niet bewezen hebben, 
en mijn ervaring dat men uit niet door mij bestoven, op de wijze 
der HAGEDOORNS toegebonden bloemen wèl vruchten met zaad kan 
winnen, maar niet uit niet door mij bestoven in zakjes ingesloten 
en dus zeker onbestoven bloemen, maakt het uitermate waar- 
schijnlijk, ja bijna zeker, dat de zaadhoudende vruchten, die de 
HAGEDOORNS uit niet door hen bestoven bloemen kregen, niet uit 
onbestoven bloemen waren ontstaan, maar uit door bijen bestoven 
bloemen, m.a.w. gewone bastaardvruchten waren. 
Resumeeren wij nu het tot heden by Cucurbita bekende dan 
kunnen wij niet anders zeggen, dan dat het vooralsnog niet mogelijk 
is gebleken bastaarden te krijgen tusschen de door NAUDIN onder- 
scheiden Linneonten: C. maxima, C. Pepo, C. moschata en ©. 
melanosperma, maar dat het gemakkelijk is bastaarden tusschen de 
„variëteiten”’ van ieder van deze, althans tusschen die van C. maxima 
en C. Pepo te krijgen. 
Verder is het zeer waarschijnlijk gemaakt, hoewel (door de 
onvoldoende isolatie der 2 bloemen) nog niet strikt bewezen, dat 
er in de F, van zulke kruisingen belangrijke splitsing plaats grijpt, 
terwijl het door de HAGEDOORNS beweerde bestaan van partheno- 
genesis bij Cucurbita volstrekt onbewezen en zeer onwaarschijn- 
lijk is. 
(Wordt vervolgd.) 
(Ingezonden 26 September 1919). 
