SIRKS, RASZUIVERHEID EN FOKZUIVERHEID. 543 
zygote kan gelijken, zoodat de fokonzuivere niet van de fokzuivere 
kan onderscheiden worden. 
In deze beide gevallen zijn dieren en planten phaenotypisch, 
zooals JOHANNSEN het noemt, in hun uiterlijke verschijning dus, 
gelijk, Senotypisch echter volstrekt niet. Gaat het nu om de betee- 
kenis van een bepaald individu als stamvader of stammoeder van 
nieuwe individuën, dan is dus de portretraszuiverheidsbepaling, die 
op het phaenotype afgaat, zonder eenige waarde. Dan moet ons 
dus een andere methode, die de genotypische (erfelijke) aanleg 
tracht te bepalen, te hulp komen. 5 
Langs twee verschillende wegen laat zich deze erfelijke aanleg, 
die in ieder levend organisme aanwezig is, benaderen: beide 
methoden komen neer op het onderzoek van het verband tusschen 
een individu en zijn verwanten; de eene rekent met de voorouders, 
de ander met de nakomelingen. Het verlaten van de portretmethode 
is langzamerhand geschied, door kweekers en fokkers met door- 
zicht reeds een vijftigtal jaren geleden, dus voor het kenteringsjaar 
1900. In dien tijd was nog het oude Galtonisme de algemeen heer- 
schende opvatting op het gebied der erfelijkheid; in ieder individu 
was naar de meening van GALTON de erfelijke aanleg van de voor- 
ouders voor een gedeelte aanwezig. leder der ouders zou volgens 
deze beschouwing een vierde deel van den erfelijken aanleg van het 
kind leveren, ieder der grootouders een achtste, ieder der over- 
grootouders een zestiende, enz., zoodat de som van al deze van 
de voorouders afkomstige bijdragen, het geheele erfelijke complex 
van het individu zou vormen. Daarbij stond GALTON op het stand- 
punt, dat ieder organisme zijn erfelijke eigenschappen als één geheel 
op zijn nakomelingen zou overbrengen, m.a.w. dat alle door een 
organisme gevormde voortplantingscellen onderling in erfelijk op- 
zicht gelijk zouden zijn. De beide voortplantingscellen, waaruit een 
nieuw individu ontstond, zouden dan samen a.h.w. een strijd 
aangaan om hun erfelijke eigenschappen tot ontwikkeling te brengen, 
en die erfelijke eigenschappen, die den strijd wonnen, zouden dan 
tot uiting komen. Zoo is onze gewone gangbare terminologie : half- 
bloed, driekwartbloed, vijfachtstebloed, enz. nog altijd aan dit Gal- 
tonisme ontleend, maar ze is naar onze tegenwoordige opvatting 
van erfelijkheidsverschijnselen, ongegrond en onjuist. 
Niettegenstaande deze principieele fout heeft de Galtonsche 
