550 SIRKS, RASZUIVERHEID EN FOKZUIVERHEID. 
ik hier niet verder in te gaan; de lezers van dit tijdschrift kennen 
de onderzoekingen van RENNER en van Lorsy daarover uit het 
artikel: De Oenotheren als kernchimèren. Het principieele punt, 
waarom alles draait, is dat Oenothera Lamarckiana vormt twee 
soorten stuifmeelkorrels en twee soorten eicellen, welke soorten in 
erfelijke eigenschappen verschillen, dat de combinaties van gelijk- 
soortige stuitmeelkorrel X eicel niet levensvatbaar zijn, van onge- 
lijksoortige wel. Zoodoende zijn alle nakomelingen van Oenothera 
Lamarckiana bastaarden, vormen ze steeds verschillend-aangelegde 
voortplantingscellen, maar geven toch een onderling uiterlijk-gelijke 
nakomelingschap. | 
Het is, na de besproken drie groepen van uitzonderingen, wel 
zonder meer duidelijk, dat de beide omschrijvingen van fokzuiver- 
heid, welke boven aangegeven werden, niet gelijkwaardig zijn. Stellen 
we ons op principieel standpunt, dan zouden we moeten eischen, dat 
de streng theoretische omschrijving aanvaard werd: fokzuiver is ieder 
organisme, dat slechts voortplantingscellen vormt, die onderling in bezit 
aan erfelijke eigenschappen identiek zijn. Dat zou het ideaal zijn: als 
we door direkt onderzoek van de voortplantingscellen van een plant 
of een dier, onmiddellijk de fokzuiverheid konden bepalen, maar 
dat blijft een ideaal. We zijn daarvan nog ver verwijderd: voor- 
loopig laat zich de erfelijke aanleg der voortplantingscellen nog niet 
direkt benaderen; onze kennis van de eigenlijke natuur der eigen- 
schapsdragers of genen is daartoe nog te gering. Wel laat zich heel 
gemakkelijk de stelling uitspreken, dat deze erfelijkheidsdragers 
enzymen zouden zijn (HAGEDOORN, BEIJERINCK, TROLAND), en inder- 
daad is het voor enkele bijzondere gevallen wel juist, dat we hier 
met enzymen te maken hebben, maar daarmee is voor hun werking 
en de wettelijke regelmaat, waarmee ze overgeërfd worden, nog 
geen verklaring gegeven. Ook het aannemen van een localisatie der 
genen in de chromosomen, hoe ingenieus de betreffende hypothesen 
(MORGAN) ook zijn, brengt ons te dezen opzichte niet verder. 
De eenige mogelijke weg, die ons thans open staat en met zoo 
groot mogelijke zekerheid de erfelijke aanleg der door een organisme 
geproduceerde voortplantingscellen kan doen kennen, is die van 
een nauwgezette nakomelingschapsanalyse. Daarvoor is het dus 
noodig alle nakomelingen van het individu te kennen, goede en 
