BOEKBESPREKING. 555 
Kasanus, B., 1917. Elementär ärftlighetslära. (Stockholm, 1917, 
P. A. Norstedt och Söner. 88 pp.). 
Dat in de Noorsche landen de belangstelling in erfelijkheids- 
problemen groot is, blijkt wel zeer duidelijk uit het steeds toene- 
mende aantal algemeen-begrijpelijke boekjes, dat daarover in een 
der skandinavische talen verschijnt. Nu heeft weer KAJANUS een 
klein, maar helder geschreven boekje gepubliceerd, waarin achter- 
eenvolgens behandeld worden: Individuen en klonen; Populaties 
en biotypen; Bastaarden; Chimaeren ; Valsche erfelijkheid ; Degene- 
ratie; Het ontstaan van nieuwe typen en Veredeling en rashygiëne. 
Belangrijke opmerkingen heb ik over dit boekje niet te maken; de 
eenige zou zijn, dat ik me niet vereenigen kan met KAJANUS’ mee- 
ning (p. 78), dat volgens de ervaringen der erfelijkheidsleer door 
kruising niets nieuws kan ontstaan, maar slechts een omwisseling 
of nieuwgroepeering van in aanleg reeds bestaande factoren, zoodat 
evolutie in den eigenlijken zin daarop niet gebaseerd zou kunnen 
worden. Dat is onjuist; er zijn immers gegevens genoeg, die toonen, 
dat door kruising wel degelijk opbouw van meer gecompliceerde 
vormen kan verkregen worden. Verder is het boekje echter de 
Skandinavische erfelijkheidsschool waardig. 
_SirKs. 
Nırsson, Nits HERIBERT, 1918. Experimentelle Studien über 
Variabilität, Spaltung, Artbildung und Evolution in der Gattung 
Salix (Lunds Universitets Arsskrift N. F. Avd. 2. Bd. 14. Nr. 
28. Lund 1918). 
Deze hoogst belangrijke studie is een harde noot om te kraken 
voor de beschrijvende systematici van den ouden stempel, die in 
het geslacht Salix een heerlijk terrein vonden voor alle mogelijke 
speculaties. leder, die wel eens in de herbaria heeft gesnuffeld, zal 
zich gansche reeksen van „hybriden” en „tusschenvormen” herin- 
neren, die, op het uiterlijk af, door de beschrijvers als kruising 
van twee (of meer) linneaansche soorten waren gerubriceerd. De 
eenige reden was natuurlijk, dat het individu kenmerken van eenige 
„goede” soorten in zich vereenigde. 
HERIBERT NiLSSON kruist o.m. S. viminalis met S. caprea en vindt 
een gelijkvormige Fj, en onder de talrijke Fg-vormen verscheidene, 
