556 5 BOEKBESPREKING. 
die absoluut niet tusschen de ondersoorten instaan, o.a. ettelijke 
volkomen op S. repens gelijkende vormen, enkele vormen, die zoo 
op S. cinerea gelijken, dat zij door ervaren systematici zonder 
aarzelen voor S. viminalıs X S. cinerea werden aangezien, en ein- 
delijk vormen, die in niets aan de ouders herinneren. Deze worden 
door HERIBERT NiLsSON- met den naam „extravagante Typen” be- 
stempeld, en zijn inderdaad zeer zonderling. 
In het feit, dat van de 150 Fo-struiken slechts één geheel de 
bladvorm van caprea vertoont, vindt HERIBERT NILSSON zijn eerste 
steunpunt voor de theoretische verklaring van de splitsing. Hierop 
voortbouwend, komt hij tot de opvatting, dat S. caprea twee polymere 
factoren voor bladbreedte, S. viminalis één factor voor bladlengte 
heeft. De zeer fraaie uitwerking van deze theorie moet in het 
origineel nagelezen worden. Er blijkt verder uit, dat de eene caprea- 
factor aan het blad een eivormige gedaante geeft, de andere een 
omgekeerd eivormige, wanneer hij alleen voorkomt. Hierdoor worden 
verschillende extravagante vormen verklaard. Verder nog hebben 
de caprea-factoren of hun ontbreken invloed op het remonteeren 
der struiken, hun hoogte en vertakking, en op de kleur en beharing 
van takken en bladeren. De eigenlijke belangrijke soortskenmerken, 
habitus- en dergelijke verschillen, worden derhalve beheerscht door 
een betrekkelijk klein aantal factoren, elk met een zeer veelzijdige 
invloed. Kleine minder belangrijke verschilkenmerken daarentegen 
worden dikwijls beheerscht door een groot aantal factoren en splitsen 
op ingewikkelde wijze. 
Hetzelfde resultaat als bij de kruising S.viminalis X S. caprea 
verkreeg HERIBERT NILSSON ook bij andere kruisingen. Ook hier 
traden allerlei extravagante vormen op, zoo o. a. bij de terugkruising 
(S. repens X S. viminalis) X S. repens een vorm, beschreven als 
S. amerinoides, die behalve de repens-achtige groeiwijze, in alles 
gelijkt op de Salix-soorten, die tot de groep Amerinae worden ge- 
rekend, en onder deze het meest op S babylonica. Deze S. ameri- 
noides vertoont een geheele reeks van eigenschappen, die door de 
systematici als karakteristiek voor de Amerinae worden beschouwd, 
welke groep als zeer weinig verwant aan de groep, waartoe S. vz- 
minalis en S. repens behooren, wordt opgevat, en er morphologisch 
ook zeer weinig op lijkt. Wij hebben hier dus een analogon aan 
Lotsy’s Antirrhinum rhinanthoides. 
