TJEBBES, KOOIMAN, ERFELIJKHEIDSONDERZOEKINGEN BĲ BOONEN. 29 
De overeenstemming met de verwachting is redelijk goed (de afwij- 
king voor hetaantalkievitsboonen is 2,25) vooral wanneer men bedenkt, 
dat niet van alle Fy planten de zaden konden worden uitgezaaid. 
Wij twijfelden dan ook in den beginne niet aan het monohybriede 
karakter der splitsing. Later echter hebben wij onze opvatting over 
de werking en het voorkomen van dezen S-factor naar aanleiding 
van enkele andere proeven en ook op theoretische overwegingen 
gewijzigd. Naar onze tegenwoordige meening, die wij verderop 
uitvoerig zullen motiveeren, hebben wij hier te doen met een 
dihybriede splitsing, waarbij echter volkomen afstooting tusschen 
de beide factoren bestaat. 
Vóórdat wij tot deze verklaring kwamen, meenden wij eerst 
grond te hebben voor de opvatting, dat de beide oudersoorten 
niet verschillen in den factor S, doch in een factor B. S zou 
dan bij beide oudersoorten aanwezig zijn, doch in de bruine 
boon hypostatisch ten opzichte van B. Deze opvatting lag voor de 
hand, zoolang wij meenden, aan de monohybriede natuur van de 
splitsing vast te moeten houden. Verder was ons bij het oogsten 
der Fs planten opgevallen, dat de scheeden der bruine boonen, 
ook uit de series, die voor dat zaadhuidtype constant waren, dik- 
wijls een zwakke streping vertoonden, meestal zich slechts uitend 
aan de toppen der scheeden. Het kwam ons daarom als mogelijk 
voor, dat de strepingsfactor voor de peulen dezelfde zou kunnen 
zijn als die van de zaadhuid en dat ook de bruine boonen in hun 
genotype den strepingsfactor bezaten; dat deze echter niet op het 
pigment der zaadhuid een zichtbaren invloed uitoefende wegens 
aan- of afwezigheid van een andere factor, terwijl zijn werking wel 
eenigszins op de scheeden zichtbaar was. | 
Nu weet men uit de litteratuur over de erfelijkheid bij boonen, 
dat er verschillende soorten van gemarmerdheid der zaadhuid zijn. 
Er bestaan nl. rassen die constant gemarmerd zijn, en er is ge- 
marmerdheid, die niet constant te verkrijgen is. Wij schrijven, 
evenals de meeste oudere auteurs, de eerste soort van marmering 
toe aan de werking van een speciale marmeringsfactor [2], terwijl 
wij voor de tweede soort als oorzaak aannemen (een meening, die 
geargumenteerd wordt in het proefschrift van één onzer [3]) 
_heterozygotie voor een chromogeenfactor, door KooïMaAN in alfabe- 
tische benoeming B genoemd. 
