30 TJEBBES, KOOIMAN, ERFELIJKHEIDSONDERZOEKINGEN BĲ BOONEN. 
In het kruisingsgeval, dat ons hier bezighoudt (kievits- X bruine 
boon) hebben wij blijkbaar te maken met de niet constant te ver- 
krijgen marmering, en deze overweging deed ons voor de ver- 
klaring van de gevonden getallen de volgende oplossing aan de hand. 
De bruine boon heeft in zijn genotype den chromogeenfactor B. 
De bastaard met kievitsboon is heterozygoot voor B, dus moet de 
kievitsboon bb zijn. Deze laatste heeft den strepingsfactor S. Daar 
het resultaat van onze proeven ons er toe noopte aan te nemep, 
dat bruine boon en kievitsboon slechts in één enkele factor ver- 
schillen, moest de bruine boon ook dien factor S bezitten, als de 
aangenomen werkhypothese juist was. Hieruit zou dan weer volgen, 
dat de strepingsfactor niet op alle zaadhuidpigmenten een zichtbare 
inwerking kon hebben en moest b.v. de strepingsfactor, wat betreft 
zijn werking op de zaadhuid, in de bruine boon cryptomeer zijn 
ten opzichte van B. Voortbouwend op de hypothese, dat de stre- 
ping van peul en zaadhuid door denzelfden factor wordt beheerscht, 
vonden wij het aannemelijk, dat die op de peulen zijn inwerking, 
hoewel zeer verzwakt, zou kunnen behouden. 
SIRKS [4] was, zij het op andere gronden, ook tot de meening 
gekomen, dat de strepingsfactor in bruine boonen cryptomeer aan- 
wezig kan zijn. Daar zijn verhandeling in dit tijdschrift verschenen 
is, kunnen wij de uiteenzetting van het geval overslaan en wijzen 
wij slechts op zijn conclusie in de laatste alinea van pg. 112-113 
jaargang 1920. Merkwaardig daarbij is, dat de strepingsfactor bij 
SIRKS, indien bepaaldelijk de pigmenten grijs of violet in het fond 
voorkomen, tevens als marmeringsfactor werkzaam schijnt te zijn. 
Als mogelijkheid veronderstelt deze auteur, dat S gekoppeld zou 
zijn met een marmeringsfactor. Om dit punt te kunnen uitmaken 
lijkt ons hernieuwd onderzoek onontbeerlijk te zijn. 
Ook Kasanus [5] vond indertijd, dat marmering en streping zich 
tegelijkertijd kunnen uiten, doch, evenals bij Sırks’ materiaal in 
tegenstelling met de kruising kievits- X bruine boon, vermeldt deze 
auteur daarbij constante gemarmerdheid. De splitsing gemarmerd- 
gestreept: alleen gemarmerd: alleen gestreept: ongemarmerd-on- 
gestreept schijnt bij hem volgens 9 : 3 : 3 : 1 plaats te grijpen. 
Tot steun van bovenvermelde opvatting kunnen wij nog op eenige 
verdere punten wijzen. De strepingsfactor heeft een verbreiding 
door een groot aantal rassen, waarvan naast de kievitsboonen de 
