= BOEKBESPREKING. 69 
_ Aen B, en krijgt dan dus de kruisingen AQ X Ag, AQ X BZ bij bestui- 
ving van de A-planten met het pollenmengsel, en BO X Ad en B9 x Ba 
bij bestuiving van de B-planten hiermee. Schr. voert nu dergelijke 
bestuivingen uit in 20 reeksen van proeven met verschillende pollen- 
mengsels en gaat dan steeds van de ontstane F;-kolven na hoeveel 
korrels ontstaan zijn door bevruchting door ieder der beide pollen- 
soorten. Schr. geeft een nauwkeurig overzicht van de door hem 
gevonden gevallen, waaruit blijkt, dat, alles bijeen genomen van 
de 20 reeksen, de eigen pollensoort meer tot de bevruchting heeft 
bijgedragen dan de vreemde. Hij is er echter niet volkomen zeker 
van, dat van beide soorten in het mengsel steeds 500/, aanwezig 
was, en neemt daarom een mogelijkheidscoëfficient aan van on- 
zuiverheid van deze verhouding. Echter ook na dit voorbehoud 
bleek het aantal zelfbevruchtingen grooter te zijn dan dat der 
kruisbevruchtingen. 
Schr. concludeert hieruit tot „a slight selective action favoring 
the plants own pollen.” Bij Zea Mais zou het eigen pollen van 
eene bepaalde plant grooter mogelijkheid van bevruchting bezitten 
dan pollen van eene plant met eene, zij het slechts weinig, ver- 
schillende genotypische constitutie. Deze selektieve werking zou 
nu berusten op eene $rootere receptiviteit voor eigen pollen dan 
voor vreemd. Of dit berust op grootere groeisnelheid van pollen- 
buizen van de eigen soort is niet experimenteel onderzocht. 
Schr. nu meent hier te doen te hebben met een bewijs tegen 
de oude opvatting, dat kruisbevruchting voordeeliger zou zijn dan 
zelfbevruchting. Gaat hij echter het gewicht na van de verschillende 
F, korrels, dan ziet‘hij, dat de korrels verkregen door kruisbe- 
vruchting in het voordeel zijn, ofschoon zij in aantal voor de 
anderen moeten onderdoen. Dit verklaart hij aldus: „In proportion 
as the cross-fertilization benefits the immediate progeny in its 
development the less effective is that pollen in accomplishing the 
union”. Ten slotte trekt hij uit de resultaten met zijn verschillende 
pollenmengsels deze gevolgtrekking, dat, naarmate de pollen leve- 
rende planten verder van elkaar liggen het verschil in de nakome- 
_ lingschap des te grooter is; hoe verder dus de verwantschap, 
zooveel te grooter de bevoordeeling van het eigen pollen. 
Tegen deze laatste conclusie zal wel niemand bezwaar maken, 
maar de resultaten zelf willen mij niet zoo bewijzend voorkomen 
