BOEKBESPREKING. 71 
NILSSON-EHLE, H. 1920. Über Resistenz Segen Heterodera 
Schachti bei gewissen Gerstensorten, ihre Vererbungsweise 
und Bedeutung für die Praxis. (Hereditas I, p. 1—34, fig. 1—4.) 
In Zuid-Zweden doet het haveraaltje, Heterodera Schachti veel 
schade aan de cultuur van granen en grassen, vooral aan de haver. 
Vermindering van de oogst tot op de helft is niet zeldzaam. Het 
zijn echter vooral de lichtere, veel meer voorkomende gevallen, 
waar de opbrengst van 10— 200/) daalt, die afbreuk doen aan de 
totale haveroogst; hieraan wordt te weinig aandacht geschonken. 
De toename van Heterodera Schachti is te wijten aan het veel- 
vuldig verbouwen van vatbare gramineën (op bieten gaat het haver- 
aaltje niet over; er schijnt een gramineën- en een bietenras te 
bestaan). Van belang is het daarom immune graansoorten te 
kweeken. Zoodanige zijn echter alleen van gerst bekend. Schr. 
heeft zich een twintigtal jaren er mede beziggehouden, heeft onder- 
zocht welke rassen resistent, welke vatbaar zijn, den invloed hier- 
van op de opbrengst der granen nagegaan en het genetisch gedrag 
van de eigenschap bestudeerd. Hij komt thans tot de volgende 
resultaten: Van alle granen zijn alleen bij de gerst groote ver- 
schillen in resistentie tegen het haveraaltje aanwezig. Sommige 
soorten zijn vatbaar — zonder er echter sterk onder te lijden — 
andere zijn volkomen immuun. Deze verschillen zijn typisch 
erfelijk en kenmerken de ‘variëteiten regelmatig. Er is geen reeks 
van gradaties van de vatbare tot de immune, zooals vaak bij erfelijke 
resistentie-eigenschappen het geval is. Dit feit is reeds een aan- 
wijzing, dat vermoedelijk de resistentie door één factor bepaald 
wordt. In overeenstemming hiermede zijn de resultaten van krui- 
singen. Bij kruising van vatbare met immune variëteiten domineert 
in Fi de immuniteit. In F2 F3 treedt typische splitsing op; de 
verkregen cijfers wijzen met vrij groote waarschijnlijkheid er op, 
dat de resistentie door één factor bepaald wordt. Door deze split- 
sing is het mogelijk de immuniteit met andere gewenschte eigen- 
schappen te combineeren. De erfelijke verschillen in resistentie 
hebben voor de gerstcultuur zelf slechts geringe beteekenis: meestal 
zien ook de aangetaste planten er geheel normaal uit en de 
opbrengst wordt weinig verminderd. Toch zijn deze verschillen 
in streken waar het haveraaltje algemeen in den bodem voorkomt 
