BOEKBESPREKING, 73 
gemakkelijk van de 5 andere kan onderscheiden worden. Bovendien 
heeft Osawa „Cytological and experimental studies in Morus’ (in 
japansche taal geschreven) Bull. Imp. Sericult. Exp. Stat. Japan 
(Vol. 1 n°. 4) aangetoond, dat men bij triploide Morus-soorten 
(2x = 42) niet 2, maar 3 M-chromosomen aantreft en in 
didiploide (kunstmatig veroorzaakte) kernen van Vicia Faba vond 
SAKAMURA 4 makrochromosomen. Het is duidelijk, dat deze 
insnoeringen, die — zoowel in het planten- als dierenrijk — 
zeer algemeen blijken te zijn, bij de bepaling van het chromosomen- 
aantal niet over het hoofd mogen worden gezien; zij vooral zijn 
volgens SAKAMURA oorzaak van de bewering, dat het chromosomen- 
aantal niet constant zou zijn bij een bepaalden vorm. Deze insnoe- 
ringen mogen niet verwisseld worden met de dwarssegmenteeringen 
of fragmenteeringen, die vaak als artefacte in dezenvorm HABE 
in de chromosomen ontstaan. De werkelijke insnoeringen waarvan 
hier sprake is blyven bestaan en zijn karakteristiek voor de betref- 
fende chromosomen, al kunnen zij zich ook soms opvallend goed 
verbergen, bij de makrochromosomen vooral de m. insnoering, die 
bij de andere chromosomen ten eenenmale ontbreekt. Zulke ver- 
borgen — latente — insnoeringen kunnen echter vaak door uit- 
wendige invloeden zichtbaar gemaakt worden. Zoo doet inwerking 
van chloraal etc. de chromosomen vaak contraheeren en maakt dan 
de eind-insnoering ook bij ce andere chromosomen duidelijk. 
SAKAMURA meent daarom, dat voor Vicia Faba de volgende in- 
snoeringen karakteristiek voor de verschillende chromosomen zijn : 
het M chromosoom één insnoering in het midden en één aan teder 
einde, de andere chromosomen één insnoering aan het van de polen 
der kernfiguur afgekeerde einde. 
Vanwaar dit verschil ? 
Volgens SAKAMURA’s opvatting zijn de insnoeringen geen actief 
maar een passief verschijnsel, de middeninsnoering wordt ver- 
oorzaakt door de strekking der taai gelatineuse chromosomen- 
massa aan het aanhechtingspunt der trekdraden van de achroma- 
tische spoel, de insnoering aan het einde, zoowel aan beide einden 
van het M-chromosoom als aan het eene einde van de andere 
chromosomen, doordat bij het uiteengaan der chromosomenhelften 
of van homologe chromosomen bij de heterotypische kerndeeling 
de uiteinden blijven kleven en door de trekking boven dat uiteinde 
