84 BOEKBESPREKING. 
worden in het tweede hoofdstuk geschetst, terwijl het wordt be- 
sloten met eenige gegevens over de verbreiding der eugenetiek in 
eenige landen. 
Erfelijkheid en ziekte is de titel van het derde hoofdstuk. Een 
bespreking van de overdracht van infectieziekten, waartoe de tuber- 
culose en de syphilis als voorbeelden dienen voert schrijver tot 
de volgende gevolgtrekkingen: 
1°. Erfelijkheid van een infectieziekte als zoodanig bestaat niet. 
2°, Kiembeschadiging door toxinen kan theoretisch bestaan, is 
practisch moeilijk te constateeren, heeft echter met de erfelijkheid 
als zoodanig niets te maken. 
3°, Erfelijkheid van een gewijzigde dispositie voor een infectie- 
ziekte is theoretisch niet waarschijnlijk, een wijziging in gunstigen 
zin nog ket waarschijnlijkste. Practisch echter’is het niet te be- 
wijzen, dat het ontstaan hiervan uitgesloten is, daar ten eerste de 
ziekte pas tot uiting komt door de infectie en ten tweede deze door 
allerlei andere factoren een gunstig of een ongunstig verloop neemt. 
4°, Het zwaartepunt van de prophylaxe voor de nakomeling- 
schap ligt dus in het bestrijden van de infectie, in het versterken 
van het individu en niet zoozeer op het terrein der erfelijkheid. 
De onderzoekingen van RENNERT, de dierproeven van STRAUB 
e.a. met het oog op den invloed van de loodvergiftiging op de 
nakomelingschap, doen vermoeden, dat de kiemvergiftiging of blas- 
tophthorie althans niet onmogelijk is. De meeste onderzoekingen 
echter zijn verricht ten opzichte van de alcoholische blastophthorie. 
„Het overzicht van wat bekend is omtrent de kiemschade laat 
zien, dat dit gedeelte van de wetenschap nog in de kinderschoenen 
staat. Er moet nog veel gewerkt worden alvorens in deze moeilijke 
problemen meer licht komt. Speciaal moet de nadruk worden ge- 
legd op het dierexperiment en het familieonderzoek, voorzoover 
het nauwkeurig te overzien is. Conclusies moeten vooralsnog voor- 
zichtig worden getrokken. Wel mag worden opgemerkt, dat naar 
alle waarschijnlijkheid. kiemvergiften bestaan, die zulk een invloed 
kunnen uitoefenen op de generatieve cellen, dat deze vergiftiging 
tot uiting kan komen in een volgende generatie en misschien ook 
eenige generaties daarna, m.a.w. de waarschijnlijkheid van het 
bestaan van een mogelijkheid van wijziging, die op de onbevruchte 
geslachtscellen inwerken kan.” 
