BOEKBESPREKING. 85 
Een bespreking van het wezen der erfelijkheid wordt ingeleid 
met een kort overzicht van de theorie van WEISMANN; in het 
bijzonder wordt de verhouding aangeduid, die deze theorie heeft, 
tot de theorie der blastophthorie. Volgens schrijvers meening 
hechten de navolgers van WEISMANN nog minder waarde aan de 
uitwendige invloeden op de kiemcellen dan WEISMANN zelf. Vol- 
gens de navolgers van WEISMANN bepaalt de amphimixis in ver- 
binding met de selectie de toekomstige individuen. Wanneer men 
echter WEISMANN's theorie over de germinale selectie bestudeert 
tegelijk met de theorie der blastophthorie, dan valt op deze fata- 
liteit wel een eenigszins ander licht. De germinale selectie is niets 
anders dan een wisselwerking tusschen de chromosomendeelen 
onderling. Krachtiger chromosomen kunnen in het kiemplasma 
worden opgehoopt door de grove individueele selectie. Aan den 
anderen kant gaan bepaalde determinanten of chromosomendeelen 
degenereeren tengevolge van de een of andere aanleiding. Dit is 
niet anders dan een vrijwel zelfstandige ontwikkeling in de kiem 
zelf, een versnellen van het selectieve proces. Wanneer WEIs- 
MANN nu een dergelijk proces door een uitwendige aanleiding in 
de phylogenese aanneemt dan is hij slechts een klein stapje ver- 
wijderd van de veronderstelling, dat dit proces ook door een 
somatische werking een invloed kan ondervinden, het zijn althans 
geen principieele verschillen. 
Waar in het lichaam regeneratieve en degeneratieve verschijn- 
selen voor ons oog vrijwel zelfstandig optreden ten gunste of ten 
kwade van het lichaam, is het dan zoo wonderlijk, dat deze zelfde 
verschijnselen zelfstandig ten gunste of ten kwade van het kiem- 
plasma en ook van het product hiervan kunnen plaats vinden? 
Van dit standpunt uit kan men zich voorstellen, dat zieke en min- 
derwaardige determinanten worden geregenereerd. De alcohol nu, 
die tot in het kiemplasma is doorgedrongen, zou dezen locus 
minoris resistentiae aantasten en zoo aan het regeneratieve proces 
halt toeroepen (Mjöen). De determinanten komen in een toestand, 
die voor het te verwachten product nadeelig is. De proeven van 
DELAGE en Poricarp, O. HERTWIG, KUPFELWIESER en LOEB, en 
het geval van BENDERS zijn als het ware illustraties voor deze 
opvatting. 
Overeenkomend nu met deze theorie maakt schrijver onder- 
