BOEKBESPREKING. 89 
oogen waren meestal gelijk; bij een vader en diens dochter werd 
een sterke stoornis van het kleurenzien opgemerkt in het rood 
en groen; bovendien bij den vader nog in het blauw en geel. 
Hieraan voegt BEHR nog toe de bespreking van de vroeger door 
STARGARDT in 1919 beschreven familie; waar alle kinderen, 1 jongen 
en 4 meisjes met de kwaal behept waren; in 17 jaar tijds schreed 
de anatomische afwijking en de functiestoornis geleidelijk iets 
voort. Slechts een dochter kreeg in het huwelijk kinderen en deze 
zijn gezond; geen antecedenten bestonden in deze familie. Dan 
volgt de beschrijving van een broer en zuster, die, bij lichte myopie, 
na den 20-jarigen leeftijd centrale functiestoornissen vertoonden, 
waarop maculadegeneratie volgde. Tenslotte wordt een familie met 
praeseniele maculadegeneratie vermeld bij een vrouw, haar twee 
zoons en een neef. Hoe de zieke neef zijn aandoening geërfd 
had, was niet meer uit te maken. De kwaal begon na den 40- 
jarigen leeftijd; ging gepaard met rood-groen blindheid bij de twee 
broers en met afname van de donkeradaptie bij allen (dit laatste 
is niet het geval bij de jeugdvormen). De moeder leed bovendien 
aan opticus atrophie, die volgens BEHR als toevallige complicatie 
moet worden beschouwd. 
Eindelijk stelt BEHR de volgende kenmerken op: 
19, De ziekte is familiair of hereditair. 
20, De veranderingen zijn — op enkele uitzonderingen na — 
steeds dubbelzijdig en beiderzijds van sterke gelijkenis. 
3°, Er bestaan bepaalde familietypen van deze kwaal, die zich 
bijna fotografisch getrouw bij de afzonderlijke individuen herhalen. 
Met voorliefde worden bij het ontstaan die levensjaren uitgekozen, 
die de verschillende groeiperioden van elkaar scheiden: congeni- 
taal bij overgang van het intra- op het extrauterine leven; bij de 
tweede dentitie (6—8 j.); bij het begin der puberteit (14 j.); bij 
het eind van den lichaamsgroei en de geslachtsrijpheid (begin 
20 j.); bij het begin der seniele aftakeling (50 j.) en in het senium 
(seniele maculadegeneratie van Haag). Nooit komt het tot volledige 
blindheid. Er bestaat een groote neiging tot samengang met andere 
_nerveus-optische stoornissen (kleurenblindheid, opticusatrophie, 
retinitis pigmentosa, extramaculaire chorioiditis), Schr. beschouwt 
deze vormen als zelfstandige parallel loopende uitingen van de 
tendens tot degeneratie in het ouderlijk kiemplasma. 
