u Be ee ee nr nen manie Die ee Ze rt re TE ee 
ee REE ED he ke, te EE st + C 
BOEKBESPREKING. 95 
komen nog de stoornissen der klieren met interne secretie, 
waarbij t.o.v. de cataract der vraag overblijft of zij ook mede 
of uitsluitend door slechten lensaanleg ontstaat. 
Wat de familiair degeneratieve zenuwziekten betreft wijst HAUPT- 
MANN erop, dat zij nu en dan gemeenschappelijke symptomen en 
gelijkgeaarde anatomische afwijkingen vertoonen, zoodat zij meer 
als localisatie- dan als essentieele verschillen moeten worden be- 
schouwd. Eenerzijds verdedigt hij de mogelijkheid, dat één grond- 
stoornis de verschillende symptomencomplexen zou kunnen 
veroorzaken, zoodat men bij deze zenuwziekten niet meer van 
afzonderlijke ziekte-eenheden zou moeten spreken, maar van ver- 
schillende combinaties van ziektefactoren, anderzijds streeft hij er 
toch nog naar, al is het eenigszins willekeurig, bepaalde symptomen- 
complexen als aparte ziekten uit te ziften. 
Wat de erfelijkheid betreft acht HAUPTMANN de meening van 
FLEISCHER, dat de staar een voorlooper der myotone dystrophie 
zou zijn, nog voor discussie vatbaar. Het zou mogelijk zijn, dat 
men met onafhankelijke factoren te doen had, waarbij de cataract 
als een domineerende, de spierstoornissen als recessieve kenmerken 
zouden zijn overgeërfd. 
Na dit overzicht is mijn eindindruk (Ref.) deze: het is de taak 
van het medische onderzoek na te gaan welke afwijkende ken- 
merken zich in boven besproken families bij de verschillende 
personen voordoen en aan welke primaire stoornis deze afwijkingen 
moeten worden toegeschreven. 
Uit genetisch oogpunt zou ik mij bij HAUPTMANN willen scharen 
door aan te nemen dat door thans nog onbekende oorzaken kiem- 
beschadigingen kunnen ontstaan waardoor een of meer genen ver- 
anderen en deze gewijzigde genen in onderling verschillende 
combinatie zich verschillend uiten, ook al doordat sommige een 
domineerend, andere een recessief karakter dragen tegenover den 
normalen toestand. In bovengenoemde families moet men dan 
zoowel cataractlijders als voor normaal gehouden personen be- 
schouwen als latente dragers van de andere symptomen, zoodat de 
cataract een min of meer bijkomstig karakter draagt. De eind- 
conclusie wordt eenigszins bemoeilijkt hierdoor: 
1°. in de gezinnen der lijders komt de cataract nooit als eenig 
