116 DE MOL, OVER HET VOORKOMEN VAN HETEROPLOIDE VARIETEITEN 
schikt deel uitmaakt van zijn geheele betoog, zoodat niet aange- 
nomen worden mag, dat daardoor de vorming der adventiefknoppen 
bij de hyacinth, met name, wit welke soort van cellen zij kunnen 
ontstaan, volledig bekend zou zijn. Dat dit 2n ’t algemeen niet goed 
bekend is, blijkt uit den arbeid van WINKLER (1916), want hij zegt 
op bl. 520 wel, dat adventiefknoppen in hoofdzaak door cambium- 
cellen gevormd worden, doch niet welke cellen dan verder aan 
de vorming kunnen deelnemen. Dit is volgens hem nog niet nauw- 
keurig onderzocht. Daarom zegt WINKLER verder op blz. 520: 
„eine genaue Untersuchung der Adventivsprosse in zytologischer 
und vererbungstheoretischer Hinsicht wäre von diesem Gesichts- 
punkte aus vielleicht nicht undankbar.” 
Hoewel de aangehaalde literatuuropgaven niet de directe aan- 
leiding tot mijn onderzoek naar het al of niet voorkomen van 
heteroploide kernen en wellicht daardoor ontstaande knopvariaties 
bij de hyacinth, geweest zijn, waren zij mij toch een welkome 
aansporing. Nog sterker waren dit de mededeelingen, die speciaal 
wat betreft Hyacinthus orientalis, er op wijzen, dat hier het aan- 
treffen van heteroploide kernen te verwachten is. 
Rosen (1896) meende in de groote, substantiearme kernen der 
vaatcellen een aantal chromosomen te bespeuren, grooter dan 24, 
welk aantal hij in jonge kernen aantrof. WINKLER, die het aantal 
24, dat ROSEN vond niet waarschijnlijk vindt, sinds CLEMENS MüLLER 
als diploidaantal 16 en Hype als haploidaantal 8 gevonden hebben, 
tenminste „wenn nicht Sortenverschiedenheiten zugrunde liegen”, 
laat zich over het vinden van een aantal chromosomen afwijkende 
van 24 aldus uit: „aber seine (dat is Rosen) Beobachtung, dasz 
die Zellen der Gefäszanlagen Kerne mit erhöhter Chromosomenzahl 
besitzen, dürfte trotzdem richtig sein, da ähnliche Feststellungen 
bei anderen Pflanzen später mehrfach gemacht wurden.” 
Begrijpelijk is het, dat de mededeelingen van HEUSER (1884), 
die onregelmatigheden in de deelingen der endospermkernen 
meende te bespeuren, de waarneming van CARL MüLLER (1905), 
betreffende het voorkomen van onvolkomen celwandvormingen in 
de bolschubben van de hyacinth en de onderzoekingen van MIEHE 
(1901), eveneens aanmoedigend werkten. 
Terwijl ik in de inleiding reeds in het algemeen melding maakte 
