VAN HYACINTHUS ORIENTALIS L. IN DE HOLi. KULTUREN. 125 
Ten opzichte dezer figuren valt het volgende op te merken: 
Na de 24 ehromosomen in talrijke kernplaten en schetsen geana- 
lyseerd te hebben, kon ik vaststellen, dat er 6 korte, 6 middel- 
groste en 12 lange aanwezig waren. 
Uit de figuren a, b, c, d en e, waarin de paren korte chromo- 
somen door de cijfers I—III, de paren middelgroote door de cijfers 
IV—VI en de paren lange door de cijfers VII—XII aangegeven 
zijn, blijkt, dat de ligging der chromosomen in de kernplaat in 
nauw verband staat met den vorm en de grootte van de cel. 
In de afgebeelde kernplaten liggen de lange chromosomen meestal 
aan den buitenkant, met de bocht naar het middelpunt en met de 
vrije uiteinden naar buiten gekeerd. De middelgroote bevinden zich 
meermalen tusschen de lange; de kleine nemen het vaakst eene 
verschillende ligging in. In de meeste gevallen liggen zij in het 
midden van de kernplaat, zooals CLEMENS MÜLLER dit reeds in 
1910 en 1912 voor verschillende Liliaceae en Amaryllidaceae aan- 
gegeven heeft. Dikwijls is duidelijk eene ligging in paren te consta- 
teeren, welke bij de lange chromosomen niet alleen opvalt door 
het in elkaars nabijheid liggen, doch tevens, doordat de 2 bij elkaar 
behoorende chromosomen ongeveer denzelfden vorm, b.v. dezelfde 
knikking vertoonen. Men zie b.v. in fig. b: de paren VII, VIII, IX, 
X en XI; in fig. c: het paar XII; in fig. d: de paren X en XII en 
in fig. a eenige paren van lange chromosomen. 
Is de wijdte van de bocht bij beide chromosomen niet steeds 
evengroot, dan komt het toch dikwijls voor, dat de ombuiging op 
de zelfde plaats is geschied. De chromosomen, die gepaard liggen, 
schijnen met betrekking tot het in bochten liggen, denzelfden 
mechanischen invloed te ondervinden en daardoor denzelfden of 
bijna denzelfden vorm aan te nemen. Dit overeenkomen in vorm 
blijkt bij het op en neer draaien van de micrometerschroef veel 
duidelijker dan uit de teekening. 
In fig. d zien wij, dat er een nucleolus, liggend op het lange been 
van een middelgroot chromosoom, is blijven bestaan. 
Het spreekt van zelf, dat ik nauwkeurig lette op afwijkingen, die 
zich ten opzichte van het aantal en den vorm der chromosomen 
in de wortelcellen der verschillende bollen zouden kunnen voordoen. 
Dit was immers de aanleiding tot het onderzoek. Aanvankelijk 
scheen mij het aantal chromosomen wel eens te verschillen. Ik 
