158 DE MOL, OVER HET VOORKOMEN VAN HETEROPLOIDE VARIETEITEN 
\ 
van de grootte en den vorm der chromosomen, hetgeen ook HYDE 
(1909) overkomen moet zijn, toen zij de reductiedeeling bestudeerde 
van een „common hyacinth’’, zooals zij zich uitdrukt. In de haploide 
kernen vond zij 8 chromosomen. 
„There are two comparatively small chromosomes”, zegt zij op 
blz. 541, „a third of medium size and another only a little 
larger, white the remaining four are of giant proportions when 
compared with the two smallest. Of the two medium sized chro- 
mosomes, one is generally somenhat heart, or \/-shaped, while 
the other is a more or less irregular mass useally without two 
projecting limbs. Of the four large ones, two in favorable sections, 
always show a prominent twist while the other two show a more 
compact and regular form. These shapes and sizes were noted 
in many different nuclei (figs. 18—22.)” 
Veronderstellende, dat zij, evenals ik eene normale diploide 
16-chromosomige hyacinth, dus eene met 4 kleine, 4 middelgroote 
en 8 lange chromosomen in de somatische kernplaten onderzocht 
heeft — het is immers niet ondenkbaar, dat er, nu het bestaan 
van heteroploide vormen geconstateerd is. 16-chromosomige, niet 
zuiver diploid zijnde vormen voorkomen — dan moeten in de 
haploide kernen 2 middelgroote chromosomen voorkomen, die 
geljke afmetingen en denzelfden vorm hebben, tenzij uitwendige 
omstandigheden tijdelijke verschillen teweegbrengen. Eveneens 
moeten de groote en de kleine chromosomen onderling van gelijke 
afmetingen zijn. Tot deze conclusie kwam ik dan ook na mijn 
onderzoek betreffende de reductiedeeling. Toegegeven moet evenwel 
worden, dat men licht tot eene andere meening kan geraken, daar 
de chromosomen in de haploide kernen zeer onregelmatige vormen 
kunnen aannemen. 
Doch ook het vaststellen van den vorm en vooral van de af- 
metingen der cilindervormige chromosomen, als die van de hyacinth, 
in diploide kernplaten brengt zijne bezwaren mede, al: zijn zij 
gelegen in de wortelcellen, die boven alle andere cellen te ver- 
kiezen zijn, aangezien er de vormen der chromosomen het fraaist 
in tot uiting komen. TISCHLER is daar eveneens van overtuigd. 
„In zahlreichen Fällen”, aldus deze auteur (bl. 236, 1915) „namentlich 
da, wo die Chromosomen schleifenformig sind oder selten in einer 
optischen Ebene ausgebreitet liegen, wird es schwierig sein,irgendeine 
