PR ENT) 
a add 
me 
VAN HYACINTHUS ORIENTALIS L. IN DE HOLL. KULTUREN. 171 
Meerdere onderzoekingen zullen ons misschien nog zekerder 
tot de aanname kunnen brengen, dat de Liliaceae dezer 2 rijen 
in nauw phylogenetisch verband met elkaar staan. Wij zullen daarbij 
evenwel steeds te bedenken hebben, dat wij het slechts tot be- 
schouwingen kunnen brengen, wanneer wij onzen blik richten 
naar het verleden. Directe bewijzen zullen geleverd moeten wor- 
den door de waarneming van nieuw ontstaande doorsnoeringen, 
die zich constant blijven herhalen. 
Overbodig lijkt het mij niet, er op te wijzen, dat Hyacinthus 
orientalis en de beide bestudeerde Bellevallia’s als uitstekende 
beschouwings-, wellicht onderzoekings-objecten in dezen aangezien 
moeten worden. Zoowel bij de hyacınth als bij Bellevallia doet 
zich immers slechts één wijze van doorsnoering voor bij weinige 
chromosomen, zoodat wij gemakkelijk in staat worden gesteld, het 
aantal verschillende chromosomen te herleiden tot een geringer 
aantal van gelijke grootte en vorm. 
Juist het feit, dat dit als een gunstig uitzonderingsgeval beschouwd 
mag worden, zal er wellicht de oorzaak van geweest zijn, dat bv. 
CLEMENS MÜLLER, hoezeer dwarsdoorsnoeringen van belang achtende, 
in verband met beschouwingen over de phylogenie der chromo- 
somen, tenopzichte van uitgebreide en exacte studie der kernplaten 
van Yucca-species, niet tot een soortgelijk resultaat is gekomen. 
Groote voordeelen biedt Hyacinthus orientalis ook hierin, dat 
de kleine chromosomen toch zóó lang zijn, dat duidelijk de breedte 
nagegaan kan worden, dus dat de kleine chromosomen onder den 
invloed der afrondingen aan de beide uiteinden nimmer den indruk 
kunnen wekken, een ovalen of ronden vorm in plaats van een 
cylindrischen te bezitten. Bij Bellevallia is hier natuurlijk geen 
sprake van. Yucca is ook ten opzichte van deze kwestie een slecht 
voorbeeld. Begrijpélijk is het dus dat CLEMENS MULLER (1909) zich 
aldus uitlaat: 
„Dasz in den Kernen von Yucca die Chromosomen eine erblich 
fixierte Grösze enthalten ist Tatsache. Wie diese Gröszenverhält- 
nisse sich phylogenetisch ausgebildet haben, darüber werden 
uns vielleicht spätere, vergleichende Studien noch aufklären” 
Bovendien is goed verklaarbaar, dat hij de microchrosomen als 
spherisch beschouwd heeft, terwijl BONNET (1912) later aantoonde, 
dat zij, evenals de megachromosomen, cilindrisch waren en dezelfde 
