176 DE MOL, OVER HET VOORKOMEN VAN HETEROPLOIDE VARIETEITEN 
welke in de sporenmoedercellen nog als „moederlijk” en „vaderlijk’ 
bestempeld werden en daar het verschijnsel der affiniteit ten 
opzichte van elkaar vertoonden. De gepaarde ligging in haploide 
kernen behoeft dus niet steeds verstoord te zijn, tenzij natuurlijk 
de z.g. „factorenuitwisseling’’ gedurende het geministadium, het 
karakter der chromosomen te sterk mocht wijzigen, zoodat de 
bovenbedoelde affiniteit daardoor niet blijft voortbestaan. Misschien 
zou hierop de paarsgewijze ligging der chromosomen in de gono- 
kenten van insecten kunnen berusten, waarop MONTGOMERY (1901) 
eù SUTTON (1904) gewezen hebben. 
De haploide kernen van Hyacinthus orientales, bestaande uit 8, 
in paren liggende, chromosomen zouden dus, na versmolten te 
zijn met 2 haploide kernen, waarin de ligging der chromosomen 
eveneens eene gepaarde was of met 1 diploid gebleven geslachts- 
kern het aanzijn kunnen geven aan planten met triploide kernen, 
waarvan alle 24 chromosomen in paren lagen. 
Toegegeven moet evenwel worden, dat deze verklaring betreffende 
de ligging der 24 chromosomen in 12 paren, te zeer gebaseerd 
is op vóóronderstellingen, die als groote toevalligheid zouden 
moeten samenwerken, nog wel bij alle 24-chromosomige varieteiten. 
Ware zij de eenige, zoo zouden wij wellicht beter van algemeene 
waarde kunnen achten, wat Bonner (1912) in een ‘betoog tegen 
CLEMENS Mürrer (1909) zegt: „Bref, je pense, que, dans le Yucca, 
les chromosomes ne sont pas réellement groupés par paires, 
mais qu'il n'y a là qu’une apparence,, die à ce que la mécanique 
cellulaire est approximative, mais non pas rigoureuse.’ 
Onderzoekingen en beschouwingen van andere celvorschers, 
waaronder in de eerste plaats de namen van STRASBURGER en ERNST 
te noemen zijn, brengen ons echter tot eene andere verklaring, 
betreffende het in paren liggen van alle chromosomen in haploide 
en triploide kernen, nl. tot deze, dat het aantal chromosomen, 
hetgeen wij thans als diploid beschouwen, reeds polyploid is. 
STRASBURGER (1910) bespreekt in den breede de verdubbeling of 
verveelvoudiging der chromosomenaantallen langs phylogenetischen 
weg en kan zich daarbij zeer goed voorstellen, dat de sexualiteit 
daar niet onder te lijden heeft gehad. 
„Ja, selbst die Alchemilla pentaphylla ist normalgeschlechtlich 
geblieben, trotzdem wir sie in Verdacht haben, sogar oktoploid zu 
