As Ze rl u Lal 
! 
a UE a eds 
Rés. dt. 
VAN HYACINTHUS ORIENTALIS L. IN DE HOLL. KULTUREN. 177 
sein” betoogt hij o.a. Gaan wij b.v. na, hoe STRASBURGER zich de 
paarsgewijze ligging der chromosomen in eene tetraploide, normaal 
fructificeerende plant voorstelt (bl. 19): „Je vier homologe Chromo- 
somen sind in den Kernen des Sporophyts vertreten, von denen 
zwei der Spermakern, zwei der Eikern lieferte. Wir wollen die 
beiden vom Spermakern stammenden Chromosomen mit a und al, 
die vom Eikern stammenden mit b und bl bezeichnen. Da wären 
die homologen Paare möglich: ab, albl, oder abl, alb, in welchen 
zugleich der Gegensatz des Ursprungs zur Geltung käme, doch 
auch die Kombination aal und bbl, wo die vereinigten Chromosomen 
gleiche Abstammung besdssen’’. STRASBURGER schakelt dus de 
gepaarde ligging in diploid geworden geslachtskernen niet uit. Ook 
Nemec (1910) stelt het voorkomen van chromosomen in paren in 
geslachtskernen niet geheel ter zijde. Op bl. 33 zegt hij: „In 
haploiden Kernplatten kommen solche paarige Anordnungen über- 
haupt nicht oder nicht so häufig vor”. | 
Lijkt ons het ontstaan van polyploidie in den loop der phylo- 
genetische ontwikkeling, met behoud der normale geslachtelijke 
voortplanting niet onaannemelijk, dan behoeft het geenszins ver- 
wondering te baren, dat dit verschijnsel ook bij Hyacinthus orien- 
talis opgetreden is, of liever: dat het, voorafgegaan van of gevolgd 
door de reeds besproken doorsnoeringen van eenige chromosomen, 
het aanzijn gegeven heeft aan het species Hyacinthus orientalis, 
zooals wij dit thans kennen. De kernen, bestaande uit 4 korte, 
4 middelgroote en 8 lange chromosomen, die wij als diploid be- 
schouwen, zouden inderdaad tetraploid kunnen zijn. De haploide 
kernen waren dan feitelijk diploid en deze diploidie zou nog tot 
uiting komen in de kernplaten der besproken recent-triploide 
(phylogenetisch-hexaploide) varieteiten, nl. #n de gepaarde ligging 
van alle chromosomen. 
Deze tetraploidie der 16 chromosomige varieteiten zou dan be- 
rusten op de verdubbeling van heele chromosomen, in den zin 
zooals STRASBURGER dit bij Wikstroemia indica veronderstelt (ver- 
‘dubbeling door lengtesplitsing in het bevruchte ei, niet gevolgd 
door celdeeling) en zooals ERNST dit ook voor de fertiele en apogame 
-Eualchemillen zeer wel mogelijk acht. 
Nemen wij, evenals Ernst (bl. 351) aan, dat deze chromosomen- 
verdubbeling door lengtesplitsing als gevolg van kruisingen ontstaan 
Genetica III. 12 
