és 

VAN HYACINTHUS ORIENTALIS L. IN DE HOLL. KULTUREN. 179 
zoowel in somatische als in generatieve cellen, waren er motieven 
aanwezig, te veronderstellen, dat aan eene dusdanige variatie (aan- 
genomen, dat zij van invloed kan zijn op de grootte der kernen 
en cellen en daardoor op den habitus der in kwestie zijnde plant) 
de verschillen in afmetingen toegeschreven konden worden, die som- 
tijds waar te nemen vallen aan individuen, behoorende tot eene en 
dezelfde gekultiveerde varieteit van Hyacinthus orientalis L.; deze 
individuen zijn alle op dezelfde wijze door vegetatieve vermeer- 
dering ontstaan. 
Deze onderscheiden, zich voornamelijk openbarende in het voor- 
komen van geringere afmetingen bij de nakomelingen dan bij de 
moederplant, blijven zich na jarenlange teelt nog constant hand- 
haven, totdat, voorzooverre bekend, de dochterplanten meestal door 
ziektekiemen, die den bodem en de wortelkrans der bollen aantasten, 
te gronde gaan. 
De reden tot bovenvermelde veronderstelling werd nog verhoogd, 
doordat het niet onmogelijk was, dat de in de litteratuur vermelde 
oorzaken, welke aanleiding kunnen geven tot dit varieeren der 
chromosomenaantallen, ook bij het langs kunstmatigen weg tot zeer 
snelle vegatieve vermeerdering dwingen (n.l. door het z.g. „hollen”’ 
en „kruisen”’) der bloembollen haren invloed deden gelden. 
Deze oorzaken zijn: 
1°. Met toebrengen van verwondingen, tengevolge waarvan talrijke 
nieuwe adventiefknoppen ontstaan. Aan dezen factor kent 
WINKLER de grootste waarde toe in verband met het langs vege- 
tatieven weg ontstaan zijner tehaploide vormen uit Solanum 
dycopersicum en Solanum nigrum. 
2°. Het toedienen van abnormale temperaturen. Uit de proeven 
van SCHRAMMEN, NEMEC en anderen is gebleken, dat zij van 
invloed kunnen zijn op het tot stand komen van kernen met 
minder of meer chromosomen dan het normale aantal. 
3°. Intensieve voeding. Deze oorzaak nam GUIGNARD reeds in 1891 
aan, ter verklaring van het ontstaan der overtallige lengtesplit- 
singen in de onderste kernen van den embryozak van ver- 
schillende Lilium-species en hij werd hierin gevolgd door 
SARGANT, ROSENBERG en andere onderzoekers. 
Bovendien droegen waarnemingen als die van MIEHE en STRAS- 
BURGER, welke bij Hyacinthus orientalis na verwonding meerdere 
