
VAN HYACINTHUS ORIENTALIS L. IN DE HOLL. KULTUREN. 185 
meen ik te mogen besluiten dat het Zriploride vormen zijn. 
Tegen deze aanname zou de waarneming van de ligging der 
24.chromosomen in de kernplaten zu 12 paren kunnen pleiten, 
daar STRASBURGER, NEMEC en andere onderzoekers in de endos- 
permkernen van Angrospermen wel eene gepaarde ligging voor 
het diploide aantal chromosomen doch niet voor de overige be- 
merkten. 
In het besef evenwel van de groote waarde, die er schuilt in 
de denkbeelden van STRASBURGER en zijne school, betreffende 
deze ligging in paren, nl. dat zij tot stand komt door de affiniteit, 
die er bestaat tusschen een „moederlijk” en een „vaderlijk” 
chromosoom, ben ik er toe gekomen, na te gaan, hoe deze ge- 
paarde ligging te rijmen is, met hetgeen niet alleen de triploide 
doch ook de overige heteroploide kernplaten met een even aantal 
chromosomen te aanschouwen geven. 
Wil men niet besluiten tot eene veralgemeening van hetgeen 
BoNNET aannemelijk tracht te maken als oorzaak van de gepaarde 
ligging der chromosomen van Yucca, nl. dat deze in verband zou 
staan met het mechanisme van het kerndeelingsproces en dat zij 
geen diepere beteekenis zou hebben, dan is de gepaarde ligging 
der chromosomen in de heteroploide kernen op de volgende 
wijze te verklaren. 
1°. Steunende op het feit, dat de heterotypische kerndeeling niet 
steeds zóó schijnt te verloopen, dat de chromosomen, die in 
de sporenmoedercellen vóór dat het geministadium intreedt 
als „moederlijk’” en „vaderlijk” aan te duiden zijn, gescheiden 
van elkaar naar de polen gevoerd worden, zoodat er geslachts- 
kernen, uitsluitend met „moederlijke” en andere, uitsluitend 
met vaderlijke” chromosomen ontstaan, doch dat de zich 
vormende generatieve kernen zoowel uit „moederlijke” als uit 
,vaderlijke” chromosomen samengesteld worden, zoodat wij 
kunnen aannemen, dat op deze wijze bij Hyacinthus orientalis 
generatieve kernen ontstaan konden, welker chromosomen in 
paren lagen, verondersteld daarbij dat het karakter der affiniteit 
door de z.g. factorenuitwisseling gedurende het geministadium 
niet te zeer gewijzigd wordt. 
Dergelijke generatieve kernen zouden, na versmelting met 
andere, het aanzijn kunnen geven aan diploide en heteroploide, 
