



NIEUWE EXPERIMENTEN OVER HET VERSMELTEN 
VAN KIEMEN. 
SAMENVATTEND REFERAAT 
door Dr. J. A. BIERENS DE HAAN. 
I 
Omstreeks hetjaar 90 van de vorige eeuw trad de z.g. ontwikkelings- 
mechanica der organismen in de rij der biologische wetenschappen 
met een reeks klassieke proeven van Roux, O. HERTWIG, DRIESCH 
e.a, die bewezen, dat de blastomeren van de zich ontwikkelende 
kiem tot meer in staat waren dan de rol, die hen bij een normaal 
verloop der ontwikkeling toekwam, en tot zekere grens harmonisch 
gebouwde, zij het ook kleinere, embryonen leveren konden. Deze 
proeven werden later bij allerlei diersoorten voortgezet, waarbij 
het bleek, dat deze mogelijkheid om meer te vormen dan in het 
normaal geval verwerkelijkt werd een eigenschap was, die bij 
deelen van kiemen van allerlei diersoorten voorkwam, zij het ook 
dat er verschillen waren in de omstandigheden, waaronder die 
eigenschap aan het licht trad, en het oogenblik, waarop de ont- 
wikkelende kiem deze eigenschap verloor. 
Hoe belangrijk deze feiten ook waren, en hoe gewichtig ook de 
theoretische gevolgtrekkingen, waartoe zij aanleiding gaven, belang- 
rijker was feitelijk het tegenovergestelde probleem. Is het mogelijk 
twee geheel onafhankelijk ontwikkelende kiemen te vereenigen, 
zoo dat er éen enkelvoudige kiem uit ontstaat? Dat het probleem der 
kiemversmeltingen theoretisch belangrijker is dan dat van de kiem- 
splitsingen (wat nog niet zeggen wil, dat uit het laatstgenoemde 
om historische en practische redenen niet meer theoretische con- 
clusies getrokken zijn dan uit het eerstgenoemde) volgt m.i. uit 
de volgende overwegingen: in de eerste plaats kan men zich ge- 
makkelijker voorstellen, dat een gedeelte van een kiem na verlies 
Genetica III, 26 
