404 BIERENS DE HAAN, NIEUWE EXPERIMENTEN 
van beide kiemen eenheidsvormen ontstaan, was de kans zulk een 
larve te verkrijgen dan ook wel zeer klein. Het zou echter juist 
belangrijk kunnen zijn in dat geval eventueele wederzijdsche be- 
invloeding van de componenten na te gaan. Dat zulke beïnvloeding 
mogelijk is bleek Ref. bij eene door hem verkregen heterogene 
versmelting, waarbij de eene component gedegradeerd was tot een 
stuk lichaamswand en trilhaarzoom van den ander. Daar deze 
eerste niet uitgegroeid was na zijne versmelting kon men het 
geheel niet als eene echte eenheidslarve, waarbij beide compo- 
nenten gelijkelijk aan den opbouw meewerken, beschouwen. 1) 
IT. 
Uit het laboratoriunf van SPEMANN, waaruit in de laatste jaren 
zooveel goed werk over de organisatie van de jonge Amphibien- 
kiem het licht zag, is thans van de hand van O. Manco p [1920] 
eene publicatie over versmeltingen bij Amphibien-kiemen versche- 
nen, die een belangrijke aanvulling geeft op het bovengenoemde 
werk bij Invertebraten. MANGOLD vond in Triton taeniatus en 
T. alpinus een bij uitstek gunstig materiaal voor dergelijke proeven, 
als gevolg van eene eigenaardigheid in de eiklieving wanneer men 
de kiem van zijne hulsels bevrijdt, en in het bijzonder een gunstig 
materiaal voor de beantwoording van de vragen omtrent regulaties 
bij de versmelting, daar het oogenblik van versmelting bij deze 
vormen bekend is, en, in tegenstelling tot de Echiniden, slechts 
een gering aantal asrichtingscombinaties daarbij mogelijk is. Wan- 
neer men nl. bij genoemde Tritonen na de bevruchting het ei van 
alle hulsels met inbegrip van het dooierhuidje bevrijdt, ontstaat er 
bij de eerste deeling een zeer diepe insnoering tusschen de beide 
blastomeren, zoo diep, dat in extreme gevallen de beide blastomeren 
nog slechts door een dunne plasmastreng met elkaar verbonden 
zijn. Het is dan niet moeilijk de beide 1/,-blastomeren te scheiden, 
in dat geval hangen na de volgende deeling de beide 1/4-blastomeren 
1) Versmeltingen van kiemen is ook nog bij andere dieren beschreven, 
o.a. door NUSBAUM en OXNER (1913 en 1914) bij de Nemertine Lineus 
ruber. Daar hunne waarnemingen niet op experimenten berustten, wat bij 
Lineus ook wel niet goed mogelijk schijnt, wil ik hier niet verder op ingaan. 
