OVER HET VERSMELTEN VAN KIEMEN. 409 
van het versmeltingsresultaat van de oorspronkelijke wijze van 
vereenigen der beide kiemen, terwijl een sterk ingrijpende, op een 
bepaald doel (de eenheidsvorming) gerichte regulatie, als door 
DRIESCH aangenomen werd, ontbreekt, ofschoon de tijd daarvoor 
toch wel aanwezig zou zijn geweest. Vroeger immers dan op het 
tweecellig stadium kunnen kiemversmeltingen toch wel niet plaats 
vinden (anders krijgt men ei-versmeltingen, wat iets geheel anders 
is). De regulaties die bij het tot stand komen van den eenheids- 
vorm optraden, waren slechts gering en van ondergeschikt karakter. 
Manco Lp drukt dit uit door te zeögen,sdat in de versmolten kiem 
slechts dan een streven tot eenheidsvorming optreedt, wanneer in 
die kiem één gesloten organisatiecentrum aanwezig is. Bij de 
beschouwing der resultaten bedenke men nog, dat MANGOLD niet 
werkte met Rana, waar naar o.a. uit Roux proeven met halve 
embryonen bleek, omdifferentieering van het plasma na storingen 
moeilijker is, maar met Triton die naar uit proeven van HERLITZKA 
e.a. gebleken is; in dit opzicht dichter bij de Echiniden staat. i) 
Ofschoon er nog wel eenige desiderata over blijven, waarop ik 
niet verder wil ingaan, mag men dus wel zeggen dat MANGOLD's 
werk een belangrijke aanwinst voor de problemen der ontwikke- 
lingsmechanica is. 
1) Het is in dit verband misschien niet overbodig nog even te memo- 
reeren, dat ondanks alles het voornaamste van het door DREISCH gevondene 
behouden blijft, n.l. de mogelijkheid van de vereeniging van twee individuen 
tot een normaal gebouwd individu, dus de mogelijkheid van het ontstaan van 
het typische uit het atypische. Voor het mechanisme der versmeltingen moge 
het hoe belangrijker zijn dan het wanneer, theoretetisch blijft het dat belangrijker 
dan het hoe. Het schijnt mij, dat SCHAXEL in zijne „Leistungen des Zellen 
bei der Entwickelung der Metazoen” dit niet juist heeft beoordeeld. 
