IN VERBAND MET DE OUDE GESCHIEDENIS DER PLANTEN. 419 
van organismen te verwachten zijn. Zoo toont b.v. de Lychnisproef 
hoe gemakkelijk een petaloid ras apetaal kan worden. Zulke 
resultaten zouden ten slotte een groote hulp kunnen zijn bij het 
ontwarren van het verloop der evolutie in het verleden. Wij zou- 
den zoo een denkbeeld kunnen krijgen van transformatie’s die 
werkelijk plaats gevonden kunnen hebben en die uit kunnen sluiten, 
die niet wel mogelijk waren. Op dit oogenblik hangt alle speculatie 
omtrent den aard van veranderingen in het verleden in de lucht, 
want variatie zelf is slechts een hypothese en wij moeten, volkomen 
arbitrair, uitmaken welke soort van variatie's naar onze meening 
waarschijnlijk in het verloop der afstamming plaats gegrepen hebben. 
Wij behoeven slechts de verschillende theorieën omtrent de aflei- 
ding van het zaad van het megasporangium in het geheugen te 
roepen, om in te zien hoe arbitrair zulke speculatie’s zijn. 
Maar, hoewel zekere voordeelen in de theorie omtrent het ont- 
staan der soorten door kruising erkennend, is het niet mijn taak 
eene meening omtrent haar juistheid te opperen. Het is slechts 
het huidige standpunt der vraag dat ons van daag aangaat. Wij 
hopen uit Dr. Lotsy’s eigen mond, eene uiteenzetting zijner denk- 
beelden te vernemen. Sommige moderne genetici gelooven, dat er 
bewijzen zijn voor mutatie door verlies van factoren, afgescheiden 
van kruising. Dr. Lotsy meent, dat zulke veranderingen, indien 
bewezen, toch geen verklaring voor progressieve evolutie kunnen 
geven. „Evolution by a process of repeated losses is inconceivable’. 
Evenwel, heeft Dr. AGNES ARBER in haar nieuw en bewonderens- 
waardig boek over waterplanten, er op gewezen dat volgens iedere 
evolutie-theorie „what organisms have gained in specialisation they 
have lost in plasticity’. Zij gebruikt daarbij eene aan den mensch 
ontleende analogie en zegt: „The man, thoug superior to the baby 
in actual achievement, is inferior to it in the qualities which may 
be summed up in the word ,,promise”, just as the Angiosperm, 
though its degree of differentiation so greatly exceeds that of the 
primordial protoplasmic speck, is inferior to it when judged by 
its power to produce descendants of widely varying types” [p. 335]. 
Dat is waar, maar het is niet duidelijk dat dit toegegeven ver- 
lies van potentie’s, hetzelfde is als verlies van factoren, in den 
zin der genetici. Bijvoorbeeld: als een gladde varieteit van een 
viooltje werkelijk ontstond als een mutatie door een verlies van 
