420 SCOTT, HET TEGENWOORDIGE STANDPUNT DER AFSTAMMINGSLEER, 
een factor voor beharing, dan zou, aangenomen dat dit verlies 
blijvend was, het effect eene vermindering van specialisatie zijn, 
alhoewel het zonder twijfel ook als een verlies van potentie zou — 
kunnen worden geïnterpreteerd. 
Wenden wij ons een oogenblik naar Darwın’s eigen theorie 
omtrent het ontstaan der soorten door Natuurlijke Teeltkeus, dan 
wordt de werking der selectie, ten opzichte van de uitroeiing der 
ongeschikten, natuurlijk nog erkend en sommige genetici schrijven 
haar zelfs een belangrijke rol toe. Maar er is, heden ten dage, een 
sterke neiging om „Natural Selection” alleen te erkennen als een 
zuiver negatieve kracht en als zoodanig heeft men ze zelfs gebrand- 
merkt als een „waarheid als een koe”. Nu werd DARWIN's groot 
boek zeer zeker niet geschreven om waarheden als koeien te 
zeggen. Hij beschouwde Natural Selection als „the most important, 
but not the exclusive, means of modification” (Origin of Species 
p. 4). Het was de voortdurende selectie der meer geschikten, de 
„preservation ot favoured races”, op welke ‘hij zich verliet, en niet 
de van zelf sprekende eliminatie der ongeschikten, en dit groote 
denkbeeld (zoo onvolkomen begrepen door velen zijner tijdge- 
nooten en opvolgers) werkte hij met verbazingwekkend meester- 
schap uit, in het licht-van de veranderingen, die de mensch teweeg 
gebracht heeft met de hulp van zijn eigen kunstmatige selectie. 
Het is mogelijk, dat de theorie der Natural Selection, zooals 
DARWIN en WALLACE die opvatten, „may some day come into its 
own again’; zeker belichtte deze, zooals nog geen andere theorie 
dit gedaan heeft, het groote vraagstuk der aanpassing, dat voor 
sommigen onzer het belangrijkste („the chief interest”) der biologie 
is en blijft. Maar bij ons tegenwoordig volslagen gebrek aan kennis 
omtrent variatie en twijfel omtrent andere wijzen van verandering, 
kunnen wij ons geen zuiver denkbeeld vormen van het materiaal 
waarmede Selectie te werken had en moeten wij de vraag laten 
rusten. 
Voor het oogenblik althans, is de Darwin’sche periode voorbij; 
wij kunnen niet langer genieten van de gemakkelijke overtuiging, 
“die eens zoo velen onzer bevredigde, dat de hoefdvraag opgelost 
was — alles is weer in de smeltkroes. Nu is, inderdaad, een 
nieuwe generatie opgegroeid, die DARWIN niet kent. 
Maar toch: Evolutie blijft — aan haar kunnen wij niet ontsnap- 
