IN VERBAND MET DE OUDE GESCHIEDENIS DER PLANTEN. . 421 
pen, zelfs als wij aan haar slechts als aan een geloofspunt vast- 
houden, want er is geen alternatief, en ten slotte is dan toch ook 
het getuigenis der Palaeontologie onaangetast gebleven. Het scheen 
mij eerlijk nadruk te leggen op den oogenblikkelijken staat van 
onzekerheid ten opzichte van alles wat den oorsprong der soorten 
betreft. Bij een andere gelegenheid waagde ik het te spreken van 
„pre-Darwinian chaos”, maar uit dezen chaos zal zonder twijfel 
licht komen. 
Verleden jaar hadden wij een gezamenlijke discussie over Genetica 
en Palaeontologie, van de vele goede redevoeringen herinner ik 
mij speciaal een opmerking van Miss SAUNDERS, onze toemalige 
presidente, dat Mendelisme eene erfelijkheidstheorie, maar geen 
evolutie is — eene niet overbodige waarschuwing, hoewel, zooals 
de kruisingstheorie toont, het verband tusschen de beide opvat- 
tingen wel eens zeer nauw kon blijken te zijn. 
Genetica bewijst de grootste diensten aan de Biologie in het 
algemeen, door te bevorderen dat men aan organismen zal den- 
ken als aan rassen, niet als aan geisoleerde individuen, slechts 
chemische en physische complexen, overgegeven aan den willekeur 
der omgeving. Alle modern werk toont, dat bij de levende wezens 
de erfelijkheid overheerscht. Een organisme is wat het is tenge- 
volge van de constitutie van het kiemplasma, dat het van zijn 
ouders verkreeg. Zooals Dr. CHURCH in een zijner laatste „Bota- 
nical Memoirs” heeft gezegd: „The individual is no longer to be 
regarded as an isolated unit, or a casual creation, but is the repre- 
sentive of a race”. That is to say, the individual is not, as short- 
sighted chemical physiologists tend to believe, a mere physical 
mechanism, the creature of the external environment to which it 
passively responds; but it is the living presentation of a continuous 
line of organism, succesful since living, or a „race” leading back 
as the expression of continued response to very similar, but not 
necessarily indentical, environment, in unbroken plasmatic continu- 
ity, over a period of time which, in terms of ultimate cytological 
history, may represent a continuous reaction and record for anything 
up to such an inconceivable period as two thousand million years.” Dit 
drukt het geval krachtig uit, of wij de schatting van den tijd accep- 
teeren of niet. DR. CHURCH vervolgt: „during this period the more 
fundamental reactions, as expressed in morphological units of con- 
