422 SCOTT, HET TEGENWOORDIGE STANDPUNT DE R AFSTAMMINGSLEER? 
struction, have been established as constants beyond any hope of 
change’’!). Deze laatste uitspraak is een belangrijke voor den palaeon- 
toloog, want al ons pogen om de afstamming op te sporen berust 
op de veronderstelling, dat in het algemeen en ten opzichte van 
goed gevestigde kenmerken „Like breeds like”. 
Geschiedenis is dus, algemeen gesproken, alles. Maar er is in 
de biologie meer dan ééne soort van geschiedenis. Ten eerste, 
hebben wij de exacte registreeringen van den Mendelist van gene- 
ratie tot generatie, F1, Fa enz. deze alleen is adequaat, maar in 
den regel moeten wij ons met veel minder tevreden stellen. Het 
andere uiterste is de fossielen-geschiedenis, vol gapingen en onzeker- 
heden van allerlei aard, maar altijd indrukwekkend door haar 
langen duur. Dan zijn er tusschenliggende soorten van biologische 
geschiedenis, zooals de onvolkomen gegevens van de teelt van 
gekweekte gewassen en van huisdieren. Deze kunnen nu soms 
geïnterpreteerd worden in het licht der meer exacte genetische 
geschiedenis, zooals Dr. Lorsy ons zal toonen in het geval van 
enkele verwaarloosde en verkeerd geïnterpreteerde waarnemingen 
van Darwin. „Domestication”, zooals hij [Lotsy] zegt „spells 
segregation, followed by selection and isolation of the desirable 
segregates”. DARWIN zelf, hoewel noodzakelijkerwijze in het duister 
tastend waar het genetica betrof, beschouwde toch de studie van 
gekweekte en gedomesticeerde rassen als de beste sleutel tot den 
oorsprong der soorten. Indien dit nog zoo is, spreekt dit in sterke 
mate voor de kruisingstheorie, want de geschiedenis der gekweekte 
rassen schijnt in hoofdzaak de geschiedenis van opzettelijke of 
onbewuste Mendel-kruising te zijn. Wij mogen met grond ver- 
wachten verband te vinden tusschen het proces waardoor nieuwe 
cultuurrassen ontstaan en tusschen dat waardoor nieuwe soorten 
in de natuur ontstaan. 
Dit brengt ons tot de vraag, wat wij onder eene „soort” verstaan 
— een veel te moeielijke vraag om nu te bespreken. Wat wij ook 
van DARWIN’s theorie mogen denken, zijn „Origin of Species” is 
in ieder geval classiek en ik meen dat wij niet beter kunnen doen 
dan voortgaan het woord in denzelfden zin als DARWIN te gebruiken 
nl. in den zin van een LINNE-sche soort. Misschien is het beste 

1) Form Factors in Coniferae, Oxford 1920 p. 22. 
