IN VERBAND MET DE OUDE GESCHIEDENIS DER PLANTEN, 427 
reeds uitgerust voor leven in de zee, de transmigratie naar een 
geheel andere omgeving, hoe geleidelijk deze ook plaats vond, 
zouden hebben kunnen overleven. Zulke denkers geven er de 
voorkeur aan te gelooven dat lagere vormen meer aanpassings- 
vermogen bezaten en dat morphologische differentiatie, in hooge 
mate, opnieuw beginnen moest toen het land voor de eerste 
maal veroverd werd. Mijn eigen sympathieën zijn, moet ik zeggen, 
hier aan de zijde van Dr. CHURCH, want ik ben reeds lang geneigd 
te gelooven, dat de vaatplanten in alle waarschijnlijkheid uit hoogere 
Thallophyta ontstaan zijn. De meening van den overleden Prof. 
LIGNIER, nu zoo algemeen aangenomen, dat het blad, althans bij 
de megaphylle of varenachtige vaatplanten, afgeleid was van ge- 
specialiseerde thallus-taksystemen, neemt in ieder geval aan, dat 
de onmiddellijke voorouders een goed-ontwikkeld thallus bezaten, 
zoo iets als nu alleen nog onder de hoogere Algen bestaat. De 
Hepaticae, althans zulke als wij nu kennen, komen hier niet in 
aanmerking, en de Pro-hepaticae, die LIGNIER als vroege voor- 
ouders beschouwde, bestaan slechts in theorie, en indien deze 
ooit aanwezig zijn geweest waren het wel transmigreerende Algen. 
De vraag doet zich nu voor in hoeverre wij eenige vinger- 
wijzingen bezitten uit de gesteenten, die betrekking kunnen hebben 
op de transmigratie en op den aard van de vroege Landflora. 
Enkele jaren geleden wisten wij hieromtrent niets, de data, die 
wij bezaten waren te onzeker om zelfs maar besproken te worden. 
Zeer recente ontdekkingen speciaal die van het beroemde „Rhynie 
Chert-bed’ hebben geleerd dat in vroege devonische tijdperken 
zekere merkwaardig eenvoudige landplanten bestonden, die in 
algemeene trekken niet meer voortgeschreden waren, dan sommige 
gewone zeewieren van den huidigen tijd. Toch waren deze planten 
‘klaarblijkelijk geschikt voor een leven op het land, zooals blijkt 
uit de aanwezigheid van een water-geleidend weefsel en van 
stomata en van klaarblijkelijk door de lucht verspreide sporen. 
Deze eenvoudigste landplanten zijn de Rhyniaceae (Rhynia en 
‘Hornea), terwijl het derde geslacht, Asteroxylou, meer voortge- 
schreden was en verder verwijderd van eenig mogelijk transmi- 
greerend type. Mijn vriend Dr. ARBER viel het primitieve karakter 
van Rhynia (het eenige toen bekende geslacht) zoozeer op, dat 
hij het stoutweg een Thallophyt noemde, hoewel hij het, ten 
