430 SCOTT, HET TEGENWOORDIGE STANDPUNT DER AFSTAMMINGSLEER, 
deze tot Rhynia uit te breiden. Indien wij deze meening aanvaardden, 
zouden wij waarschijnlijk deze eenvoudige Devoonsche planten. 
moeten beschouwen als stadia in de reductie van den sporophyt 
tot een sporogonium, de bladeren waren dan reeds geheel of bijna 
verloren gegaan, terwijl het vertakte thallus nog ver boven de 
enkelvoudige seta van het moderne Mos of Levermos uitstak. 
Natuurlijk weten wij niets van den gametophyt, zoodat het verge- 
lijkingsmateriaal beperkt is. KIDSTON en LANG hebben er echter 
voor kort op gewezen dat de aanwezigheid van sporen-tetraden 
duidelijk op het bestaan van een gametophyt wijst. 
Ik doe geen poging om tusschen deze opvattingen te beslissen. 
Er kan geen twijfel aan zijn, dat de Psilophytalen in het algemeen 
een vroegere phase van het Cormophyten-bestaan representeeren 
dan één der vroeger erkende groepen. Maar wij moeten niet aan- 
nemen dat al hun kenmerken primitief waren. Er is op gewezen 
dat de Rhyniaceae veenplanten waren en dat de veenflora geneigd 
is eigenaardig te zijn. Onder zulke omstandigheden is het niet 
onwaarschijnlijk, dat een zekere mate van reductie reeds ondergaan 
was, hoewel dit niet de meening der onderzoekers is. 
Er is nog een punt in verband met de Rhynieplanten, dat ge- 
memoreerd moet worden, daar het van zuiver morphologisch inte- 
resse is en hier meer op zijn plaats is dan later in de discussie. 
Bij Hornea ontstonden, zooals KipstoN en LANG aangetoond 
hebben, de terminale sporangia klaarblijkelijk door de transformatie 
van de toppen van zekere takken van de plant. 
Zij zijn, inderdaad, zeer weinig gemodificeerd vergeleken met de 
vegetatieve deelen van den stengel. De epidermis en de daar direct 
onderliggende lagen van den sporangiumwand verschillen slechts 
weinig van de overeenkomstige weefsels van den tak, terwijl de 
columella continu is met het phloëem en dit in structuur gelijkt. 
Het sporangium heeft geen specialen steel en is in sommige ge- 
vallen gevorkt, zooals de stengel; het werd klaarblijkelijk gevormd 
toen de tak zich dichotoom begon te splitsen. 
Bij Rhynia zijn de sporangia beter gedifferentieerd, maar ook 
hier komen gevallen voor waarin de sporen-dragende streek slechts 
weinig in structuur verschilt van den tak, welken zij kroont. Bij 
beide genera is het sporen bevattende orgaan dus niets dan het 
min of meer veranderde einde van een tak, volkomen vergelijk- 
