436 SCOTT, HET TEGENWOORDIGE STANDPUNT DER AFSTAMMINGSLEER, 
klasse van planten, reeds goed ontwikkeld in lager carboon-tijden | 
en zonder twijfel teruggaand tot aan het boven-devoon, hoewel 
de voorhanden aanwijzingen hier gering zijn. 
De vraag moge gesteld worden: Zijn alle Zaadplanten door de 
Pteridosperm-phase heengegaan of waren er ook parallele afstam- 
mingslijnen ? Eenig recent werkt neigt er zonder twijfel toe om de 
Cordaitales met de Pteridospermen te verbinden. Mesoxylon b.v. 
is slechts een Cordartes met centripetaal hout in den stam, een 
kenmerk dat zeer wijst naar een affiniteit met het Lyginopteris of 
Calamopytis-type. Inderdaad toonen sommige vertegenwoordigers 
der Calamopityeae (Zalessky’s Eristophyton) een zekere toenade- 
ring tot de Cordaztales. 
Een meer opvallend ding is het, dat er geen doorslaand verschil 
gevonden is tusschen de zaden der Pteridospermen en die der 
Cordaitales. Deze algemeene overeenkomst in bouw der zaden 
spreekt zeer ten gunste van een nauwe verwantschap en gezamen- 
lijke afstamming. 
Er schijnt geen bewijs aanwezig te zijn dat de familie der 
Cordaitales reeds als zoodanig in het Devoon bestond, wij weten 
zelfs niet veel van haar in het lager Carboon, de familie is typisch 
boven-Carboon en permisch. Daarentegen is de Pitys familie, die 
wij in de grootere groep der Cordaitales plaatsen, even oud als 
eenig bekende Pteridosperm, terwijl Zalessky's geslacht Callixylon, 
een duidelijk verwante van Pitys tot het boven-devoon behoort. 
De affıniteiten van de nog oudere Palaeopitys Milleri zijn nog 
niet vastgesteld. 
De plaats der Pityeae is twijfelachtig, tenminste zoo lang totdat 
Dr. Gorpon’s nieuwe resultaten ons volledig bekend zullen zijn. 
Uit zijn ontdekking van de eigenaardige bladeren en bladbundels 
zoowel als van den bouw van den stengel schijnt te volgen dat 
de Pityeae een zeer distincte groep vormen, verder van de overige 
Cordaitales afstaande dan wij eens meenden, en ook niet veel op 
een der andere Pteridospermae gelijkend. In ieder geval mogen 
wij wel aannemen dat de Pityeae ver naar beneden van gezamenlijke 
voorouders afgesplitst zijn, terwijl de Poroxyleae en Cordaiteae 
wel van lateren oorsprong geweest zijn. Voorloopig echter moge 
men er zich mede vergenoegen de vroege Spermatophytae als 
één enkel hoofd-phylum te beschouwen. Sinds deze woorden neer- 
