LOTSY, EVOLUTIE-FACTOREN. 443 
keerige verhouding der twee hoofdbestanddeelen van de gameet: 
nucleus en cytoplasma. Niemand verdedigt heden ten dage een 
oorsprong de nevo van de kern, maar er bestaat eene hypothese, 
die het cytoplasma van de kern afleidt. Volgens de Vries’ intra- 
cellulaire pangenesis toch bestaan èn kern èn cytoplasma uit 
levende deeltjes, uit organoiden, de zoogenaamde genen. Het stel 
genen dat een bepaalde gameet bezit is altijd compleet in den 
nucleus, het cytoplasma van de gameet behoeft echter geen com- 
pleet stel te bevatten, daar het slechts uit de deelproducten van 
die genen van de kern bestaat, die zich gedeeld hebben. 
Tegen deze meening heb ik twee bezwaren. Ten eerste verschilt 
de kern in chemisch opzicht fundamenteel van het cytoplasma, 
zoodat men zich niet goed denken kan dat beide uit, in hoofdzaak, 
hetzelfde materiaal zouden bestaan, ten tweede schijnt het mij 
onbegrijpelijk dat een organisme van een bepaalden vorm zou 
kunnen ontstaan uit een bloote aggregatie van onderling onaf- 
hankelijke deeltjes, daar deze opvatting lijnrecht indruischt tegen 
alles wat wij omtrent de oorzaak van bepaalde vormen in de 
anorganische wereld weten. 
Een lichaam van bepaalden vorm kan alleen dan ontstaan’ als 
er bepaalde afhankelijkheidsvoorwaarden tusschen de Qgamen- 
stellende deeltjes bestaan, die deze dwingen zich op eene bépaalde 
wijze aan een te schakelen. 
Het resultaat zien wij het zuiverst bij kristallen. 
Zulke ‘kristallen worden gemakkelijk aan hun vorm herkend; 
organismen eveneens; kristallen kunnen zeer slecht gevormd zijn 
als de omstandigheden voor hunne vorming ongunstig waren, 
organismen eveneens; kristallen kunnen, evenals vele organismen, 
verloren deelen herstellen, het is dus geen wonder dat een parallel 
tusschen kristallen en organismen herhaaldelijk getrokken is. 
Zulk een vergelijking was echter futiel, vóór wij kristallen kenden 
welker consistentie met die van het cytoplasma vergelijkbaar was, 
vóór de kristallijne natuur der colloidaal verdeelde deeltjes aan 
het licht was gebracht, vóór de zeer gecompliceerde: natuur van 
vele kristallen ontdekt was en vóór wij wisten dat zelfs een zeer 
groot percentage van vreemde insluitingen, als zoo dikwijls in 
het plasma voorkomen, kristallisatie niet behoeft te beletten. 
Wij kennen nu door de onderzoekingen van LEHMANN kristallen, 
