LOTSY, EVOLUTIE-FACTOREN. 449 
haar bekend; zij reproduceert zichzelf volkomen uit zaad en alle 
nakomelingen zijn — zelfs genotypisch — aan elkaar gelijk; alle 
toch zijn rigens-curvans combinatie’s. Er is dus, tot zoo verre, 
geen enkele reden waarom wij Oenothera muricata niet als eene 
soort zouden beschouwen, wel is waar is zij heterozygoot, maar 
homozygotie werd van de oorspronkelijke soorten niet geëischt, 
_ deze eisch werd eerst in den laatsten tijd noodzakelijk geacht 
omdat men meende dat deze eigenschap alleen constantheid kon 
waarborgen. Klaarblijkelijk is dit een vergissing want de heterosygote 
O. muricata is zoo constant als men maar wenschen kan. Zoo zou 
het dus kunnen schijnen als of alles in de beste orde ware, indien 
wij slechts den eisch der homozygotie lieten vallen en de soort 
definieerden als alle individuen van gelijken aard en gelijke af- 
stamming, maar dit zou slechts nieuwe moeielijkheden scheppen. 
Van meerdere Oenotheren is het bewezen dat men ze langs ver- 
schillende wegen verkrijgen kan, RENNER bv. reconstrueerde Oeno- 
thera Lamarckiana door O. biennilaeta met O. biennivelutina te 
‘kruisen; men kan O. muricata niet alleen verkrijgen door O. muri- 
cata met haar eigen stuifmeel te bevruchten maar ook door O. muri- 
laeta met O. coerulea te kruisen, sommige individuen van O. muricata 
zouden dus van gezamenlijke, andere van verschillende afstamming 
ziin. Hoe wij ons ook, bij het definieeren der soort, draaien of 
wenden altijd komen wij zoowel met de natuur als met evolutie 
in conflict omdat het soortsbegrip onvereenigbaar is met ver- 
anderlijkheid en gezamenlijke afstamming vereischt. Eene soort 
die niet onveranderlijk is, is geen soort en gelijk geaarde indi- 
viduen van verschillende afstamming zijn ook in strijd met het 
soortsbegrip. 
Het is waar dat het bestaan van echte soorten denkbaar iS; 
indien het zou blijken dat er geen erfelijke variabiliteit bestaat, 
moet een homozygoot individu, volkomen geisoleerd en zelfbevrucht, 
buiten staat ziin om aan nakomelingen het aanzijn te geven die 
eene andere constitutie dan dat individu zelf bezitten en dienten- 
gevolge met zijne nakomelingen een echte soort vormen. Zulke 
reincultuur-soorten mogen in het laboratorium verkrijgbaar zijn, 
naar alle waarschijnlijkheid bestaan zij òf niet òf slechts als groote 
uitzonderingen in de natuur. In de natuur zijn er geen soorten, de 
levende natuur bestaat slechts uit individuen; het denkbeeld dat 
Genetica III. 29 
\ 
\ 
