





LOTSY, EVOLUTIE-FACTOREN. 451 
soorten der systematici aan te nemen; evenmin denkt iemand er 
aan, aan alle gouden munten een gezamenlijken oorsprong toe te 
kennen, terwijl men dit wel doet ten opzichte der individuen, die 
de systematici tot ééne soort vereenigen. Het is om deze reden, 
dat ik er op moet blijven aandringen een andere term dan „soort” 
te gebruiken voor de groepen, tot dusverre, door de systematici 
als zoodanig aangeduid. 
Hoe moeten wij dan de groepen van min of meer gelijke indi- 
viduen, die in de natuur voorkomen, want zij komen voor, aan- 
duiden ? | 
Van de tallooze individuen van verschillende constitutie, die op 
onze aarde voorkomen, paren habitueel slechts zekere individuen 
met elkaar. Het zijn deze paringsgemeenschappen, deze synga- 
meons, die door de systematici voor soorten zijn aangezien op 
grond van een zeker aantal, aan de meerderheid van hen eigene, 
kenmerken. 
Ik verooloof mij er de aandacht op te vestigen, dat het begrip 
synsameon niet een bloote naamsverandering voor het soortsbegrip 
is, maar fundamenteel van het soortsbegrip verschilt. Van alle 
individuen der soort wordt verondersteld dat zij van gezamenlijke 
afstamming zijn, dit wordt niet verondersteld van de individuen, 
die te zamen een syngameon vormen; de term syngameon heeft 
niets te maken met de wijze van oorsprong van de individuen die 
er toe behooren. 
Het geloof in den monophyletischen oorsprong van de soort heeft 
zich uitgebreid tot een geloof in den monophyletischen oorsprong 
van bv. de zoogdieren, en dit heeft ons er o.a. toe genood- 
zaakt den walvisch van primitieve op het land levende buidel- 
dieren af te leiden, terwijl nauwelijks iemand ontkennen zal, dat 
het veel meer voor de hand ligt hen van zulke in de zee levende 
reptielen als Plesiosauria af te leiden, die reeds levend barend 
waren. 
Het syngameonbegrip laat ons in dit en menig ander opzicht 
volkomen vrij, terwijl het soortsbegrip ons van den aanvang af 
de handen bindt. 
Evenmin zijn — weer in tegenstelling met het soortsbegrip — de 
syngameons permanente groepeeringen; integendeel is hun bestaan 
slechts tijdelijk, doordat zij zich, al naar omstandigheden, sluiten 
