





LOTSY, EVOLUTIE-FACTOREN. 459 
Onder den naam de VRies’sche splitsing versta ik het gedrag 
der Oenotheren, welke niet mendelen, maar mendelen simuleeren 
kunnen. De voornaamste eigenaardisheid van het gedrag der 
Oenotheren en die waarin zij van mendelende bastaarden ver- 
schillen, is dat er geen regelmatige uitwisseling van chromosomen 
plaats grijpt tusschen de kernen der gameten, die bij de vorming van 
de betreffende Oenothera met elkaar fusioneerden, terwijl juist zulk 
een regelmatige uitwisseling karakteristiek is voor mendelende 
bastaarden. Tengevolge van dit verschil ontstaan bij de Oenotheren 
geen, bij de mendelende bastaarden wèl homozygoten, omdat de 
vorming der laatste juist op de regelmatigheid der uitwisseling van 
chromosomen berust en deze bij de Oenotheren ontbreekt. 
Een verder gevolg van deze omstandigheid is, dat een Oeno- 
thera, met slechts enkele uitzonderingen, geen andere gameten 
vormt dan die welke gelijk zijn aan de beide uit welker vereeniging 
zij ontstond of, anders uitgedrukt: bij de Oenotheren behouden 
de gameten-kernen (afgezien van de reeds aangeduide uitzonde- 
ringen) hun individualiteit, ceferis paribus, zooals de beide compo- 
nenten van een chimère of entbastaard hun individualiteit behouden. 
Ik heb daarom voorgesteld de Oenotheren kernchimeren te 
noemen, men zou ze ook als repeteerende bastaarden kunnen aan-. 
duiden omdat zij hun oorspronkelijke samenstelling in alle opeen- 
volgende generatie’s behouden. Het zijn inderdaad, als wij voor t 
moment van de zoogenaamde mutanten afzien, constante bastaarden. 
Wat nu de vormen, die door de VRIES mutanten zijn genoemd, 
betreft, zoo moeten wij bij hen twee verschillende groepen onder- 
scheiden ; de leden van de eerste dezer groepen bezitten één chromo- 
soom meer dan de vorm uit welke zij ontstonden, die der tweede 
groep hebben hetzelfde aantal chromosomen als de moedervorm. 
De eersten splitsen steeds een zeker percentage planten af, 
volkomen gelijk aan den moedervorm, uit welke zij ontstonden, de 
laatsten zijn even constant als de moedervorm. 
Het is aangetoond, dat de vormen met een supernumerair 
chromosoom ontstaan zijn als gevolg van een onregelmatige ver- 
deeling der chromosomen gedurende de reductie-deeling, waardoor 
een van de dochtergameten 2 chromosomen meer krijgt dan de 
andere. De gameet met een te kort aan chromosomen, zoo ontstaan, 
gaat te gronde; de andere, die dus 1 chromosoom meer dan het 
‘ / 
