


ee ee 



LOTSY, EVOLUTIE-FACTOREN. 465 
bij welker vorming de reductiedeeling achterwege gebleven is, 
triploide door de fusie van een diploide met een haploide gameet. 
Zelfbevruchte of gekruiste triploiden geven aanleiding tot een 
buitengewoon sterke splitsing als een gevolg van onregelmatige 
chromosomendistributie, tot het verschijnsel der zoogenaamde 
massenmutatie en szmuleeren zoodoende mendelsplitsing. 
Triploiden, die natuurlijk ook bij andere genera dan bij Oenothera 
voorkomen, worden niet altiid op bovengenoemde wijze gevormd. 
Zij kunnen ook, zooals ROSENBERG het eerst aantoonde, ontstaan 
door vormen met verschillende chromosomengetallen met elkaar 
te kruisen. Deze vond namelijk dat de bastaard tusschen Drosera 
longifolia en Drosera rotundifolia 30 chromosomen bezat, terwijl 
het haploide getal van longifolia 20 bedraagt en dat van rofundi- 
folia 10, zoodat, ten opzichte van de laatste, de bastaard triploid is. 
Deze twee manieren waarop een triploide vorm kan ontstaan, 
maakt het moeielijk te zeggen tot welke categorie een bijna zeker 
triploide bastaard van Papaver dubium en P. Argemone, die toevallig 
verkregen werd, behoort. Papaver dubiumen P. Argemone zijn moeilijk 
te kruisen, het eenige resultaat van pogingen in deze richting, 
gedurende een tijdperk van 7 of 8 jaren was de verschijning van 
een spontanen bastaard in een verondersteld zuivere cultuur van 
Papaver dubium. Deze spontane bastaard vertoonde, op het eerste 
gezicht, geen enkel Argemonekenmerk, maar leek niets dan een 
reuzenvorm van Papaver dubium te zijn, met de eenige uitzondering 
dat zijn bloemen zalmkleurig in plaats van steenrood, zooals een 
dubium betaamt, waren. Dientengevolge werd hij voorloopig als 
Papaver dubium gigas geëtiquetteerd. Zorgvuldiger waarneming 
bracht mij er echter al spoedig toe zijn hybriden oorsprong te 
vermoeden; het eerst viel op, dat de stempellappen op het ovarium, 
die, als de bloem zich opende het groene en gladde oppervlak, 
karakteristiek voor dubium, vertoonden, spoedig na het verwelken 
der petala het zwartachtig violette en fluweelachtige oppervlak der 
Argemone-stempellappen aannamen, terwijl het later bleek dat zijn 
melksap geelwit van kleur was en dus intermediair tusschen het 
donkergele dubium-melksap en het zuiver witte melksap van 
Argemone. 
Zijn bastaard natuur werd verder vermoed op grond van de 
groote hoeveelheid geaborteerd pollen en het geringe aantal zaden 
Genetica III. 30 
