470 LOTSY, EVOLUTIE-FACTOREN. 
die door apromixis als „constante bastaarden”, sinds hun geboorte- 
dag in het verre verleden, zijn blijven voortbestaan, een feit — dat 
zoo het bevestigd wordt — ter overdenking moge worden aanbe- 
volen aan allen, die vast gelooven aan aanpassingsvermogen als 
een conditio sine qua non voor eenigszins langdurig bestaan van 
een organisme! 
Uit het gezegde volgt, dat niet alle bastaarden zich als mende- 
lende hybrieden gedragen, dat, sommige niet-mendelende bastaarden 
althans, mendelen, op zeer bedriegelijke wijze, kunnen simuleeren. 
Dit maakt een hernieuwd onderzoek der zoogenaamde soorts- 
bastaarden noodig, omdat in geen enkel, mij bekend geval, de 
analyse van een zoodanigen bastaard zoover doorgevoerd is, dat 
het mendelend karakter daarvan onomstootelijk vaststaat. Onder 
mijn bastaarden tusschen pelorische Antirrhinum majus en normaal 
zygomorphe Antirrhinum glutinosum waren descendenten bij 
welke de splitsing zygomorph:pelorisch in de verhouding 1:1 
verliep en dit is geen mendelsche verhouding. 
Cytologisch onderzoek alleen kan in deze en dergelijke gevallen 
uitsluitsel geven, wij weten niet eens of Antirrhinum majus en 
glutinosum hetzelfde chromosomengetal bezitten. 
Laat ons nu zien in hoeverre het gezegde voor het vraagstuk 
der evolutie van belang is. 
Ik geloof niet dat men kan ontkennen, dat insertie van vreemde 
chromosomen, ten gevolge van kruising, minstens een belangrijke 
rol bij de evolutie speelt. Indien dit, zooals ik overtuigd ben dat 
het geval zal zijn, toegegeven wordt, komt de zeer belangrijke 
vraag aan de orde of de moleculaire structuur van het protoplasma, 
die — naar mijne meening — zoo’n belangrijke rol in de mor- 
phogenese der organismen speelt, permanent veranderd kan worden 
door de inwerking van chromosomen of niet. Zooals reeds werd 
opgemerkt, is naar mijne opvatting, het cytoplasma, om met 
BATESON te spreken, „the irreducible base, outside the scope of 
segregation, which many geneticists demand”. 
Indien deze opvatting juist is, indien het cytoplasma niet beroerd 
wordt door nucleaire kruising en indien, zooals ik meen, ook de 
chromoplasten buiten dien invloed liggen, dan zou een zorgvuldige 
studie der laatste ons misschien kunnen dienen, als de draad van 
