
VOLKSTOENAME EN VOEDSELTOENAME. 483 
offense against public morals) to such an extent that the children 
could be brousht up as efficient citizens and without deterioration 
in the standards of their civilization; and that their parents should 
not limit the size of the family for any other reason except on 
account of definite hereditary defects, or to secure an adequate 
interval between births.” 
Maar hierdoor kan het populatie-probleem niet geheel worden 
opgelost, hoezeer het daartoe ook bijdragen moge. Er zijn twee 
methoden — beide in practijk gebracht — waardoor een natie 
kan trachten het probleem voor zichzelf op te lossen; nl. de 
methoden van Frankrijk en Duitschland. Frankrijk heeft door ge- 
zinsbeperking getracht, en is daarin vrijwel geslaagd, de geboorten 
gelijk te houden aan de sterften en zoo de populatie stationair te 
maken, Duitschland daarentegen „while advocating smaller families 
for other nations, has always sought the highest possible birthrate 
for herself.” In het kort: Duitschland’s streven is geweest een zoo 
groote en krachtige bevolking te verkrijgen, „that when the pro- 
blem of subsistence became too acute, she could go forth and 
conquer some one — preferably a nation practicing birth control — 
and take forcibly the other nation’s land for Germans.” Had 
Duitschland alleen tegenover Frankrijk gestaan, dan was het zon- 
der twijfel geslaagd en dus is gezinsbeperking in een wereld 
waarin oorlogen mogelijk zijn, geenszins zonder gevaren. 
Het voedselprobleem zal ook geen natuurlijke oplossing vinden 
door vermindering der bevolking door oorlogen of epidemiën. 
„The truth is that neither the most destructive war in all history, 
nor the more serious epidemic since the Middle Ages (the influenza 
scourge), caused more than a momentary hesitation in the steady 
onward march of population growth’. Daarenboven wordt het nor- 
male sterfteprocent gereduceerd, en nemen de geboorten niet af; 
dadelijk na den oorlog is overal de verhouding tusschen geboorte 
en sterfte beter geworden; in Engeland is zelfs, gedurende den 
oorlog, de geboorte steeds hooger dan de sterfte geweest. Niets 
houdt dus klaarblijkelijk het normale verloop van de toename der 
bevolking tegen, totdat de voedselschaarste komt. 
De auteurs eindigen hun artikel met er op te wijzen, dat naar- 
mate de voedselbehoefte stijgt het land duurder zal worden, tot- 
dat de gemeenschap het onteigent; dat beperking van de gezins- 
