BOEKBESPREKING. 489 
het aantal lijders in de familie. Verder mag worden verwacht dat 
een aangetast vader kinderen zal hebben bij wie de aandoening 
op ongeveer denzelfden leeftijd in dezelfde beenderen en in den- 
zelfden graad tot uiting zal komen. „As to how far that expec- 
tation should influence the production of children the affected 
parent can best judge from his own experiences.” 
Daar verschilleude families hun eigen stempel op de aandoening 
zetten wijst dit hierop, dat de klassieke symptomen een syndroom 
vormen, welks elementen afzonderlijk overerfbaar zijn. Bijv. in 
sommige families breekt vooral het sleutelbeen, in andere het 
dijbeen (dit komt in ’t algemeen het vaakst voor); de humerus 
„breekt zelden. Soms bestaat combinatie met rachitis, soms met 
osteomalacie enz. 
Natuurlijk wordt ook op het samengaan met blauwe sclera ge- 
wezen, door Eppowes in 1900 beschreven. Herinnerd wordt aan 
de erfelijkheid hiervan, gevonden door PETERS (1908), STEVENSON 
(1910), HARMAN (1910). De stamboomen van ConLon (1913), CocKAYNE 
(1914) en Dane (1915) worden gereproduceerd. Ook in die van 
CONARD werden personen met blauwe sclera gevonden. 
P. J. WAARDENBURG. 
F. CoNLON, 1913. Five generations of blue sclerotics and 
associated osteoporosis. Bost. Med. and Surg. Journ. Vol. 169. 16. 
Stamboom, waaruit de directe erfelijkheid van de blauwe sclera 
blijkt; nagenoeg alle leden der gezinnen vertoonen de aandoening 
(14 van de 16 kinderen); 4 maal tevens beenbreuken. 
P. J. WAARDENBURG. 
eo 
Crocco Blauwe sclera Gamat d. Hosp. Oft. Buenos-Ayres. 
IL: 1. 38. 1920. 
Moeder en drie dochters, klein van afmeting met blauwe sclera 
en beenbroosheid, slechte kalkformatie en late tandontwikkeling 
zonder otosclerose. De laatste is, daar zij op bindweefsel en been- 
vorming in het ovale venster berust, trouwens moeilijk te verklaren 
uit gebrekkige mesenchymaanleg. 
P. J. WAARDENBURG. 
